en terwijl Aaf en Machteld beginnen, houdt Golden Palace met ECHTE MANNEN, ECHTE VROUWEN, in Theater Bellevue in Amsterdam, alweer op. Laatste 4 voorstellingen. Kijk bij Golden Palace.
gaan met hun LUXEPROBLEMEN het podium op! Te beginnen in De Kleine Komedie in Amsterdam, van 5 t/m 9 mei. Daarna op toernee door Het Land, uiteraard.
Samen schreven ze (groot succes!) Het Handboek voor de Moderne Vrouw (dat in herziene vorm binnenkort uitkomt) en maakten ze op grond daarvan een voorstelling. Aaf is columniste (v/h NRC Next, nu Volkskrant), Machteld is een mediamieke manus-van-alles (programmamaakster, producente, schrijfster, wat niet al...).
De kaartverkoop voor deze unieke voorstelling is begonnen, zorg dat je erbij komt, het wordt vast hilarisch en ontroerend. Dat voel ik!
en toen zag ik Zembla en voelde het populisme dat nu ook van deze vaak goede rubriek bezit had genomen. Ik werd banger voor die toon dan voor Wilders. En toen zette Bert Wagendorp (Volkskrant, dinsdag 27.4) de woorden weer eens heel goed op een rij. Lees mee...
ik lees net (bij Giphart, Volkskrant) dat Geert Wilders' huwelijk op de klippen is gelopen. Van horen zeggen, maar toch... 't is niet onwaarschijnlijk. Nu is de hoop vervlogen dat hij de politiek zal verlaten omdat het thuisfront hem roept. Ik had die hoop nog sterker na de indrukwekkende aflevering van Zembla over de 'missie' van Wilders. Alle luchtige grapjes en relativering over Wilders' intenties werden daar krachtig en door deskundigen en archiefbeelden onderbouwd de bodem in geslagen. Wilders heeft echt een missie en als je op een rij gezet ziet hoe hij die missie vorm geeft, word je gewoon....niet bang, maar nog strijdlustiger.
Ooit heb ik - zijdelings - iets te maken gehad met een proefprogramma ('pilot') dat HEB IK IETS GEMIST? heette. Het was een grandioos idee. Je isoleert 3 mensen gedurende ongeveer een week van alle vormen van nieuwsvoorziening. Geen radio, televisie, telefoon, kranten, de buitenwereld dringt op geen enkele manier door. De hoofdpersonen worden goed verzorgd en vermaken zich op een geïsoleerde plek. Na die week krijgen ze allerlei nieuwsfeiten voorgeschoteld, echte en verzonnen. Inclusief filmpjes, reportages, echt en fake. Wat is echt gebeurd in die week, wat niet. Het leuke was: de onwaarschijnlijkste feiten konden nog wel eens echt gebeurd zijn, de meest voor de hand liggende konden listig in scène gezet zijn. Het proberen te achterhalen, door argumenteren, wat echt gebeurd zou kunnen zijn was hilarisch. HEB IK IETS GEMIST zou een erg leuk programma kunnen worden, dacht ik toen.
Vanavond zag ik De Bubbel (BNN). De heren van Niet Uit Het Raam (NUHR) waren de gasten en het format was exact hetzelfde als HEB IK IETS GEMIST. Er waren 2 opmerkelijke dingetjes met dit programma. Ten eerste: het was dodelijk saai, houterig gepresenteerd (BNN-directeur Patrick Lodiers), on-spannend en geforceerd-lollig. Onbegrijpelijk. Ten tweede (zo bleek na informatie): het idee was brutaal gepikt van ... zie boven ... HEB IK IETS GEMIST. Alleen stonden de namen van de oorspronkelijke bedenkers niet op de aftiteling.
Dat kan gewoon in 'Hilversum': een goed idee wordt (voor een habbekrats) een proefprogramma, dat gaat rondzingen en omdat je je idee niet of nauwelijks kan beschermen wordt het brutaalweg gepikt. Hilversum heeft zo zijn eigen normen en waarden.
Maar gestolen goed gedijt niet, dat bleek vanavond wel bij De Bubbel.
Heftig aangedaan reageerde Rob Oudkerk toen Matthijs van Nieuwkerk opperde dat hij, met zijn geruchtmakende hoerenlopersverleden, niet de gedroomde burgemeesterskandidaat was voor Amsterdam. Met tranen in de ogen betoogde Oudkerk dat dat een fase was, dat hij nu een ander mens was en dat hij het de mensen die hem daar steeds aan herinnerden kwalijk nam dat ze dat niet inzagen.
Nou Rob, de mensen, zeg maar de Amsterdammers, willen eventueel best dat bezoekje, of die bezoekjes, aan de prostituees op de Theemsweg vergeten. Maar wat je niet van ze kan vragen is jouw huidige fase over het hoofd zien. Je was toen een andere man, zei je. Maar de man van nu die daar bij DWDD zat te glimmen en te glanzen staat ons (mij) nog meer tegen dan die man van toen.
Een bisschop in Brugge heeft jarenlang zijn handen niet van jongetjes, of een jongetje, kunnen afhouden en treedt af. Hij wordt niet gerechtelijk vervolgd, dat lost de kerk intern op. Lekker zijn oude dag in een comfortabel klooster slijten waarschijnlijk.
Roman Polanski heeft ooit zijn handen niet van een dertienjarig meisje kunnen afhouden en wordt, tegen de zin van het slachtoffer, nu een volwassen vrouw, na meer dan dertig jaar toch gerechtelijk vervolgd en uitgeleverd aan Amerika.
Conclusie: als je je handen niet thuis kan houden, doe dat dan achter dichte kerkdeuren. Dan heeft de rechter het nakijken en kom je met een beetje schrik vrij.
wat is in deze grimmige tijd troostrijker dan een paar supergoeie huishoudelijke tips?
Hier komt er één. Doe af en toe je afwasborstel, en zelfs je wc-borstel, bij de vuile vaat in de afwasmachine. Ze komen er als nieuw uit!
En deze: heb je ook zo de pest aan dat nattige vaatdoekje dat altijd in een klont op het aanrecht ligt, of onsexy over je kraan hangt? Neem dan de MAGISSO, een 'rekje' voor je vaatdoekje dat met een magneet aan je (metalen) spoelbak bevestigd wordt. Aan de buitenkant van de spoelbak een magneet, aan de binnenkant het 'rekje'. Zie de afbeelding. Superhandig. Zoek ernaar, vraag ernaar, het verbetert je leven een beetje. Waar, hoe? liesbeth@magisso.nl heeft de verkoopadressen in Nederland.
Is het toeval dat Rokjesdag en de eerste asperges altijd tegelijk vallen? NATUURLIJK NIET. Lente!
Zo introduceerde Martin Bril de onvergetelijke poëzie van de Rokjesdag als begin van de lente en botten de eetbare fallussen uit de grond in diezelfde tijd. Lees mee:
Vanavond (donderdag 22 april) op Nederland 2 een ongelooflijke documentaire: GOOGLE BABY. De documentaire is misschien niet de mooist gemaakte, maar wel onthutsend van inhoud. Hoe kom je via Google-handel aan een baby? Natuurlijk rond middernacht, maar altijd nog digitaal te bekijken.
In Felix Meritis komen, onder het oog van de camera's, onder leiding van Cees Grimbergen, alle betrokkenen bij de zaak van Lucia de Berk bij elkaar die in de afgelopen zes jaar fouten hebben gemaakt, waardoor de rechtsgang in dit land beschadigd is. Dat zal een zaal vol zijn. Van hoog tot laag, iedereen die haar ten onrechte met fake-bewijzen moorden in de schoenen heeft geschoven, wordt scherp ondervraagd door Cees Grimbergen (en niet door zijn opvolgster). En in het laatste kwartier betuigen al die mensen voor de camera's hun spijt en leggen hun functies neer.
Ik moest de documentaire over SELMA, over Selma Engel-Wijnberg 2 x zien, een paar dagen laten bezinken voor mijn woede bekoeld was. Zij was een joods meisje dat na onderduik niet wist te ontkomen aan deportatie naar Sobibor. Haar hele grote familie werd er uitgeroeid, maar zij overleefde de hel. Samen met en dankzij de liefde voor de Poolse jongen/man Chaim Engel, die zij daar ontmoette en met wie ze later getrouwd is. Het verhaal is te smartelijk om hier kort weer te geven, je moet de hele documentaire SELMA (weer een staaltje schitterende research van Ad van Liempt) zien. De woede die ik voel zit 'm niet eens in de oorlogsgeschiedenis van Selma en de haren. Die zit 'm veel meer in de na-oorlogse behandeling (zeg maar mishandeling) in Nederland, waar zij en haar geliefde (ze hadden al een baby verloren na de 'bevrijding' uit Sobibor) als ongewenste vreemdeling niet welkom waren. Wat heet: ze moest in haar vaderland onderduiken, omdat ze inmiddels door haar huwelijk Poolse was en zij en haar man dus geen recht op verblijf in Nederland hadden! Ze zijn uiteindelijk naar Amerika geëmigreerd, waar ze zo gelukkig als nog mogelijk was een nieuw leven hebben opgebouwd. Chaim is overleden, Selma (gelukkig nu met kinderen en kleinkinderen) is er nog om het verhaal te vertellen. Ze is krachtig, intelligent, een goed mens. Ze kreeg nu een lintje van minister Klink (!) en excuses. Cynisme ten top. Te laat, zoals ze laconiek zegt. Een beschamend verhaal voor ons, Nederlanders. Maar vooral beschamend omdat die bureaucratische, keiharde mentaliteit t.o.v. oorlogsslachtoffers van toen nog altijd rondwaart. Als ik hoor dat een moeder met kinderen op straat zweft, in 2010, omdat ze uitgeprocedeerde asielzoekers zijn maar nergens heen kunnen, denk ik aan Selma, die moest onderduiken in haar eigen bevrijde land, na de oorlog, in Nederland. En verjaagd werd.
En ik vraag me af of de idiotie rond Lucia de Berk, ook zo'n verbijsterend verhaal vol onmenselijke bureaucratie en bedrijfsblinde tunnelvisie, hier niet ook iets mee te maken heeft. De vergelijking zal wel weer mank gaan en niet gemaakt mogen worden. Maar juist in deze pre-meidagen vermengen dit soort dingen zich in mijn hoofd.
In elk geval bevangt mij een vergelijkbare schaamte. Niet alleen om al diegenen die een cordon van onrecht rond deze zaak-Lucia hebben gevormd (van artsen, via familieleden, tot collega's, juristen, politiemensen, journalisten, gevangenbewaarders). Maar ook omdat ikzelf de zaak op een zo grote afstand en met een zo grote onverschilligheid heb gevolgd, dat ik Lucia eigenlijk ook heb laten stikken in die gevangenis. Een handvol mensen heeft voor haar gevochten. Een handvol, maar gelukkig wel een sterke principiële handvol. Zo is het en zo is het hier altijd geweest. Dat was zo in 1938 tot en met lang na de tweede wereldoorlog. Dat is nog steeds zo. Botheid, egoïsme en onverschilligheid zitten in onze volksaard. Laten ze dat de nieuwkomers in de inburgeringscursussen vooral goed bijbrengen (al hebben die het allang gemerkt waarschijnlijk).
Ik hou niet van de mentaliteit in dit land, waar ik zelf ook onderdeel van ben.
het verschil met de Songfestivaluitvoering van dit lied is, dat Marc Marie Huijbregts het zingt voor/tegen zijn overleden moeder. Met verdrietige intensiteit. Het woordje U in plaats van JE doet wonderen. Excuses voor de ietwat slechte opname.
tekst: Coot van Doesburgh; muziek: Edwin Schimscheimer. Uit de theatershow van Marc Marie Huijbrechts. Zijn nieuwe show is in het hele land nog te zien (als je geluk hebt, want meestal uitverkocht).
Tijdens de presentatie van Gordon's nieuwe boek 'Alles over de liefde en tips voor een gebroken hart' is diva Conny Breukhoven buiten haar boekje gegaan.
Tijdens de presentatie van Gordon's nieuwe boek 'Alles over de liefde en tips voor een gebroken hart' is Conny Breukhoven buiten haar boekje gegaan. De diva reikte vrijdagmiddag de pennenvrucht uit aan schrijver Gordon.
Breukhoven scheurde hierbij enkele pagina's uit het eerste exemplaar, tot grote verbazing van Gordon zelf. "Ik weet niet of het haar manier van humor is, maar ik vind het een beetje raar", zei hij tegen RTL Boulevard. "Ik vroeg haar ook wat dat voor rare actie is", vertelde de aangeslagen zanger. Volgens Breukhoven zou iedereen nu het boek gaan kopen omdat mensen nieuwsgierig zouden zijn naar wat de diva eruit scheurde.
"Natuurlijk is dat leuk, dat is toch grappig", zei Breukhoven ter verdediging. "Dan denk je bij jezelf: 'Ojee, wat zou daarin staan?'" Gordon was niet te spreken over de actie. "Ze zet zichzelf er ook niet heel goed mee neer", zei de zanger. "Ze zal toch niet het Patricia Paay-syndroom gaan krijgen?"
Ook aanwezige gast en stylist Maik de Boer zag een link met een eerder voorval. "Ik weet niet hoe het zit met die oude diva's tegenwoordig. De een gooit met bitterballen, de ander verscheurt een boek. Gebrek aan aandacht?"
De SGP moet kieslijsten openstellen voor vrouwen. M.a.w.: vrouwen moet de mogelijkheid geboden worden om in vertegenwoordigende organen van de SGP verkozen te worden. Als ze daar voor voelen althans.
Deze uitspraak van de Hoge Raad is als een 'bom in het maaiveld' aangekomen bij de SGP-ers van de oude stempel, zo zei Jacolien Vuik, een SGP-ster van de jonge stempel (met begrip voor de uitspraak overigens). Discriminatie, beknotting van vrijheid waren de eerste geschokte reacties uit de SGP-top. En men beraadt zich op een eventueel hoger beroep.
Lijkt me zinloos. De uitspraak van de Hoge Raad is een duidelijk bewijs van de scheiding tussen kerk en staat, waar wij met z'n allen toch voor gekozen hebben. Men mag geloven wat men wil, overtuigingen zijn vrij, maar maatregelen en bepalingen die strijdig zijn met onze Grondwet (anti discriminatie), tja, die mogen niet. En die paradox bezorgt de gezagsgetrouwe, streng gelovige SGP-ers, natuurlijk maagzuur. Een Rennie op zondag, in plaats van het pepermuntje na de preek, kan wel eens helpen.
Wat is er toch met mij mis dat iedereen bij alles wat Gordon (P & W, kaal zonder W) zegt zit te schateren, terwijl het bij mij voelt als dat nare geluid van nagels over een schoolbord? Of een te strakke striemende onderbroek. Elk woord van die man doet mij pijn. haha?
Rialto Podium - documentaire in aanwezigheid van de regisseur
Za 10 april , 16.00 uur, wereldpremière:
LEAVING MANDELA PARK
Saskia Vredeveld | Nederland | 70' | 2010
Caleidoscopische documentaire over vijf kinderen die opgroeien in een township van het Zuid-Afrikaanse Kaapstad. Hun leefomstandigheden zijn allesbehalve eenvoudig; toch tracht elk kind op zijn eigen wijze te ontsnappen aan de grauwe, dagelijkse realiteit. Hun dromen van een beter en zinvoller bestaan staan symbool voor een jonge generatie Zuid-Afrikanen, die met doorzettingsvermogen en vertrouwen in eigen kunnen de negatieve spiraal van geweld en armoede doorbreekt. Leaving Mandela Park is een ode aan de veerkracht en levenslust van deze kinderen.
Saskia Vredeveld is bij de vertoning aanwezig en wordt na afloop van de film geïnterviewd door Hanneke Groenteman
Dankzij een kort optreden in DWDD (over de Aaibaarheidsfactor, het ultieme boek over poezen van de net overleden schrijver Rudy Kousbroek) kreeg ik dit filmpje. Overigens ziet mijn nieuwe poes, 3 weken oud, dus nog bij zijn/haar moeder, er ongeveer zo uit als de douchende poes in het filmpje.
Jullie weten het: ik mag geen hele columns posten uit de kranten. Dus weer een warme aanbeveling om Bas Heijne even op de NRC-site (zaterdag 4 april) op te zoeken. Hij gaat o.a. over het afbranden van Cohen als theedrinkende moslimknuffelaar. Topzin, althans, zin waarvan ik lang en hard genoten heb, die ik wel mag overnemen, denk ik:
De opiniepagina van de Volkskrant barstte bijkans van hoon en verontwaardiging. In deze krant trok Paul 'immigranten hebben rechten, maar ook plichten' Scheffer een bezorgd gezicht. Schrijver Leon de Winter, altijd bereid de ondergrens naar beneden bij te stellen, wierp in Elsevier een origineel licht op Cohens inspanningen om de boel bij elkaar te houden: „Het zijn niet alleen de kenmerken van een geslaagde politieke wezel, maar ook van wat joden onder elkaar een onderduikjood noemen." Hoe joden onder elkaar mensen als Leon de Winter noemen, is me niet bekend.
Maar lees vooral de hele column, want bij deze losse zin is absoluut context nodig!
Soms kruisen paden elkaar even op een bizarre manier. Vorige week donderdag mocht ik een lange (werk-)dag doorbrengen met Frans Bauer. Ik interviewde hem voor een tv-programma. Hij was aardig, grappig, belangstellend, beleefd en geduldig. Vertelde o.a. over zijn grote liefde voor zijn familie. Over de ring van zijn opa die hij altijd draagt. Het was een heerlijke dag. Daarna zag ik, zondagavond, Banana Split. Hij is geen begenadigd presentator, maar straalt kinderlijke vrolijkheid uit, goed voor dat programma. De dag erna, maandag, zag ik eerst een spotje van de Energie Maatschappij. Daarin moet hij dommer doen dan hij is, en dat doet hij slim. Vlak erna, ook nog maandagavond, zijn eerste bijdrage in De Wereld Draait Door. De meest komische televisiemomenten kondigde hij aan. Houterig, stijf, maar hij deed z'n best. En toen, maandagavond laat, dat nare nieuws. Zijn oom had zijn tante, de zuster van zijn moeder, vermoord waarschijnlijk, en daarna zichzelf zwaar gewond. Op het kamp, naast het huis van zijn ouders. Frans en zijn broer waren onmiddellijk ter plekke: ze wonen allemaal vlak bij elkaar, de Bauers. Ik zag het ontstelde, bleke, ontdane gezicht van Frans. Een heel ander gezicht dan al die dagen ervoor.
onvergeeflijk vind ik het als 1 april-grappen al op 31 maart worden gelanceerd. Zoals die zielige grap met de schooluniformen op een basisschool. Waren de kinderen GISTEREN al overstuur van.
NRC Next heeft het wel goed gedaan, vandaag. Eerst zag ik dit:
PERSBERICHT
Rotterdam, 1 april 2010
nrc.next op broadsheet
De redactie van nrc.next denkt aan haar lezers. Die wilden vier jaar geleden 'meer weten in minder tijd'. Daarom werd nrc.next een compacte krant op tabloid-formaat. Inmiddels is tabloid mainstream geworden. Maar wij zien een andere trend: die naar grote formaten. Van bakje koffie naar een large cappuccino op het station, van je buurtwinkel naar een XL-supermarkt, van meubelboulevards naar woonmalls, van de iPod naar de iPad. Bij nrc.next houden we van vernieuwing. En pioniers denken groot en groots. Daarom verschijnen we nu op groot formaat, dat in het jargon 'broadsheet' heet.
(..)
Titia Ketelaar, chef redactie nrc.next
En toen, in de brievenbus, een gigantische NRC Next. Zoals de oude broer NRC. Wat raar, wat onhandig, wat enorm, wat fijn dat het morgen 2 april, kleine krantendag, is. Voor mij dan!
Tijdens de presentatie van Gordon's nieuwe boek 'Alles over de liefde en tips voor een gebroken hart' is Conny Breukhoven buiten haar boekje gegaan. De diva reikte vrijdagmiddag de pennenvrucht uit aan schrijver Gordon.
