Een fijne besteding van de zondag is toch wel de Pure Markt in de Watergraafsmeer in Amsterdam, in park Frankendaal. Een luilekkerland van heerlijke en mooie produkten, allemaal biologisch uiteraard, en erg gezellig. Het wordt geen prachtig weer, maar mooi genoeg voor een wandelingetje over de Pure Markt.
Vanochtend vroeg iemand me: Vind jij Jan Blokker ook zo goed? En tot mijn schande moest ik bekennen dat ik, sinds ik NRC Next niet meer dagelijks lees, Jan Blokker was kwijt geraakt. Geen nood, zijn column staat op internet, 2 x per week. En wat een genot. Ik geef de link maar even door: Jan Blokker. Voor de broodnodige scherpzinnigheid, humor en hogere columns-schrijfkunst.
die je niet winnen kan, zong Bram Vermeulen. En dat is nou net het probleem waar ik in deze tijd mee worstel. Zeker na de 'radiostilte' (een blessing in disguise) door de vliegtuigramp in Tripoli lijkt het wel of de politieke arena wordt voortgestuwd door een dubbele dosis testosteron. Het lijkt wel of alles op alles wordt gezet om ons af te houden van een afgewogen keuze op 9 juni. "Het gáát bij deze verkiezingen weer ergens om!" is de mantra die je nog al eens hoort, maar waar gaat het eigenlijk om? Of iemand de grootste bek heeft? Of iemand af en toe een getal niet weet? Of iemand een populistische oneliner weet te plaatsen? Of iemand de meeste eikelglans ten toon spreidt? Ik kan eerlijk gezegd geen touw meer vastknopen aan de lawine van getallen, procenten, CPB-doorberekeningen, zorgtoeslagen, eigen bijdragen en hypotheekrenteaftrekken. Ik geniet van echte wedstrijden als Bayern München - Inter, Roland Garos, binnenkort het WK. Zelfs de wedstrijd die Songfestival heet biedt me plezier. Daar zijn spelregels die ik snap, daar zijn behendige spelers, daar zijn heldere uitslagen. De beste wint of je verliest. Daarna een analyse door kenners (de Jan en Joeri Mulders bijvoorbeeld, of Cornald Maas) en je gaat bevredigd over tot de orde van de dag. Maar zodra de politiek zich degradeert tot een ordinaire wedstrijd, haak ik af. Ik wil geen debat meer zien, verdraag de bijtende interviews niet meer, ik ben de examenvragen totaal zat. Ik ga op 9 juni gewoon met mijn intuitie/onderbuik stemmen, ook als de kandidaat/kandidate van mijn keuze een keer een getalletje of een jaartalletje niet paraat heeft. Ik stem op de verstandigste, visionairste, geestigste, helderste en knapste kandidaat/kandidate. En tot die tijd: een mooie opera, een lekkere film, een spannend boek, een goede documentaire. En een prachtig liedje:
Ik moest op de rem staan voor een overstekende hond. Achter mij ontstond een enorme kettingbotsing, het verkeer werd urenlang lam gelegd, de schade was groot. Vraag: kan de hond aansprakelijk gesteld worden voor de schade? (Ik kan dit uit mijn duim gezogen voorbeeld oeverloos aanvullen).
Door een gelukkige connectie was ik vanavond (maandag 17.5) bij een concert van de musicus/pianist/entertainer GONZALES, in Paradiso in Amsterdam. Ik kende hem eigenlijk nauwelijks, maar doordat ik een hartstochtelijke fan van hem vertrouwde, ben ik erheen gegaan. Concert van anderhalf uur gepassioneerde, meeslepende, geestige, geniale muziek met scherpe conferences en zang op een vleugel die volgens mij tot schroot gebeukt werd. Anderhalf uur was kort, ik bedoel het had uren mogen duren, al was het in zijn compactheid ook perfect van lengte. Een dampende avond.
Morgenavond speelt Gonzales, Canadees van geboorte, woonachtig in Berlijn en Londen, Europa en de VS veroverend, misschien nog een keer in Paradiso, want zijn vriend/soulzanger/musicus Jamie Lidell geeft er dinsdagavond een concert. Helaas stond er vet UITVERKOCHT achter Lidells naam. Ik weet niet of ze samen spelen (lijkt me een droom), kijk maar naar deze clip.
Weer een nummer van de nieuwe cd van Willem van Ekeren BACH-BUKOWSKI. Muziek: Das Wohltemperierte Klavier (prelude in f minor); gedicht: Charles Bukowski; piano en zang: Willem van Ekeren
Als Willibrord Frequin (regie en idee) en Rita Verdonk (ideologie) de handen ineen slaan, wordt het lachen in Nederland. Oftewel: daar kunnen de slappe grappenmakers van de televisie nog wel een puntje aan zuigen.
ik heb dit liedje van mijn neef Jan Groenteman al eens eerder gepost, maar het komt nu, nu dicht bij mij twee mensen getroffen zijn met de diagnose kanker, weer heel diep binnen. En ik had er behoefte aan het nog eens te laten horen.
De solovoorstelling Fräulein Else (Arthur Schnitzler, regie Theu Boermans) door de prachtige jonge actrice Katja Herbers is nog maar een paar keer te zien de komende week, in het Compagnietheater in Amsterdam, en is heel erg de moeite waard. Razendknap gespeeld, subtiel, ontroerend.
Miguel Narings filmde zijn vader geruime tijd en bijna tot zijn eigen verrassing mondde dat uit in een opmerkelijke documentaire, The Simple Things. Zijn vaders koppige zoektocht naar 'geluk', of 'troost', of 'geborgenheid' voerde hem via Internet naar Thaise dames en uiteindelijk naar een huwelijk met een Filippijnse. Het kostte hem een klein vermogen en zoon Miguel heeft alle radeloze en verbijsterend-naïeve avonturen van zijn vader gefilmd. Ik mag toch hopen dat deze film, die niets heeft van de well-made docu's waaraan we zo gewend zijn, maar meer een home-movie lijkt. Hij laat je echter achter met een caroussel van gevoelens (lachen, meeleven, verbazen), waar je nog lang mee rondloopt. Ik mag toch hopen dat deze film door één van de goede publieke zendgemachtigden wordt aangekocht. Hij is gemaakt op eigen kosten van Narings (& friends?), en verdient het breed vertoond te worden. Nee, kijkers verdienen het hem te zien.
het is zaterdagochtend, de meizon probeert (eigenlijk tevergeefs, maar toch) door te breken en de vuilnishopen-van-meer-dan-twee-weken beginnen ondraaglijk te stinken.
Het is zaterdagmiddag. Er is een akkoord bereikt tussen overheid en ambtenaren, met andere woorden: met de lentezon komen de vuilniswagens en hun bemanningen in actie.
Ik ben ze dankbaar. Niet alleen omdat ze die bergen vuil te lijf gaan, maar vooral omdat ik me realiseer hoe belangrijk ze zijn voor ons welbevinden. Als ik twee weken staak merkt niemand daar iets van. Als zij twee weken staken verloedert onze leefomgeving. En toch verdien ik per uur meer dan zij.
Tja, ik ben weinig bijbelvast en het is een klok- en klepelkwestie: ik ben verstrikt geraakt in mijn bijbelse vergelijkingen over Jack de Vries. Deze reactie dwong me nog eens goed na te denken (beter laat dan nooit...), ik put mijn 'wijsheden' eigenlijk voornamelijk uit de Matthaeus Passion:
De arme haan kraait wat af in jouw opinie over Jack maar in het lijdensverhaal niet: "eer de haan kraait, heeft gij mij driemaal verraden." Daar kraaide de haan dus maar een keer. Trouwens, wie is Judas in deze eigentijdse versie? En is Jack wel Jezus?
Goede vragen, lieve lezer. OK, 1 keer kraaide die haan. Toen ging iedereen hypocriet (niet verraderlijk) sabbelen aan het overspel van Jack de Vries (mag ik wel zeggen Wie zonder zonde is werpe de eerste steen?), die in de verste verte niks van Jezus heeft.
wat is het toch ongemakkelijk dat je sinds gisteren voortdurend zit te kijken, zeg maar gluren, naar een kind dat in één grote klap zijn jeugd is kwijt geraakt. De camera likt hem af, heeft hij zijn ogen al een beetje open, hoe heet hij, hoe oud is hij, waar woont hij....ik had het jongetje gegund dat hij in de beslotenheid van zijn familie kan rouwen en verwerken. Maar hij is door de vliegtuigramp in Tripoli niet alleen zijn ouders kwijt geraakt, maar ook zijn privacy. Ongemakkelijk is zacht gezegd.
Stellen jullie je het nou zelf eens voor, saaie mannen (en vrouwen) van Nederland. Je ben als keurige protestantse jongen verloofd en getrouwd met je vriendinnetje van de HBS, jullie krijgen precies op tijd 2 zoontjes, je leven lijkt op orde. Je bent ambitieus en fel en vrolijk, je krijgt meer en meer invloed in je partij, iedereen dingt naar je hand, je bent de lieveling van de media, jij spint met succes de bleekneuzen van het CDA boven hun eigen limiet uit, je komt zelf met je kontje op het pluche, je laat je onwillige haar steeds hipper knippen, je bent Het Stuk van Den Haag, De Wereld Draait Door wil je zelfs bijna als tafeldame...Is het dan gek dat je last krijgt van je testosteron, dat je de spannende Melissa niet kan weerstaan en dat je na lange werkdagen even ontspant met je adjudant? Het is natuurlijk niet mooi tegenover je vrouw en je zoontjes... maar je bent ook maar een man. En we weten toch allemaal dat macht erotiseert en dat een kat nooit van het spek voor zijn neus kan afblijven. En dat dit soort dingen altijd en overal gebeuren. Alleen.... jij was even vergeten dat je in een glazen huis werkt en niet in een kazerne. En dat strontvliegen ook moeten eten. Arme Jack, was je maar een gewone saaie man met een saaie baan en een matig interessante secretaresse, dan had er geen haan naar je gekraaid. Dan konden ze wel aan het kraaien blijven! Die haan uit het evangelie kraaide toch ook drie keer? Wie zonder zonde is werpe de eerste steen, ook zo'n bijbelse waarheid als een koe. Bedenk één van je slimme spindokterslisten, kom zo snel mogelijk uit die kazerne, ruim de rommel op en kom met je kekke kuif zo snel mogelijk in De Wereld Draait Door. Daar begrijpen ze je wel.
Dit is The Bluebird, door Willem van Ekeren. Dat wil zeggen: muziek van Bach (prelude in g sharp minor), tekst Charles Bukowski, door Van Ekeren, net als op zijn eerste cd, op wonderschone wijze en met doorleefde blues-stem in elkaar gevlochten. De nieuwste cd van Willem van Ekeren heet WALKING AND LIVING THROUGH THIS. Allemaal muziek van Bach (Das Wohltemperierte Klavier), allemaal poëzie van Bukowski.
Nog even over de Bubbel. 3 BN-ers, paar dagen verstoken van alle vormen van nieuws, moeten o.l.v. Patrick Lodiers van BNN raden welke nieuwsfeiten waar en welke niet waar zijn. Leuk idee, nog steeds onspannend gebracht, hoewel Lodiers voortdurend de woorden bloedstollend en oerspannend laat vallen. Eén van de BN-ers was deze week Sabine Uitslag, 2e Kamerlid voor het CDA (en zangeres van de coverband Spinrock). Dat het programma erg niet-live was bleek vanavond, toen er gegrapt werd over 'verhoudingen' in de Tweede Kamer. Dat komt op deze werkvloer niet voor, wist Uitslag zeker. Voordat de Bubbel werd uitgezonden had het nieuws van het gerommel op diezelfde werkvloer door Jack de Vries, ook van het CDA, waardoor deze zijn spindokterschap opgaf (niet zijn staatssecretariaat) beheerst. Waarmee maar aangetoond wordt dat een programma dat speelt met nieuws, eigenlijk live moet zijn.
Pieter Broertjes vertrekt als hoofdredacteur van De Volkskrant. Lang verwacht, toch gekomen. Nu de krant verkleind en verdikt is en het ernaar uitziet dat de lezers dat waarderen, kan hij trots vertrekken. Prima. Ik vraag hem om nog één finaledaad te verrichten: sla in 's hemelsnaam een nietje door die wanordelijke bos pagina's die de Volkskrant nu is. NRC Next, het Parool, beide tabloids, zijn helder hanteerbaar en overzichtelijk. De Volkskrant is, hoe fijn van formaat ook, een zooi. Je kan er geen katern in vinden, je zoekt je rot naar je favoriete columniste en als je hem hebt doorgelezen is er geen touw meer aan vast te knopen. In mijn stamcafé doen ze er zelf een nietje door en dan blijkt: dat is de oplossing. Ik lees de Volkskrant online omdat ik dan overzicht hou. Ik wil hem best van papier maar dan..... lieve Pieter.... met nietjes!
springen de kikkers uit de kruiwagen van de PVV. Hero Brinkman, nadrukkelijk met een glas WATER voor zich, profileert zich in de campagnetijd als opponent van partijleider Geert Wilders. Hij noemt het zelf niet zo, maar hij wil nadrukkelijk breken met de dictatoriale ondemocratische lijn van de roerganger van de PVV. Hij wil een democratische partij en wil voorkeursstemmen als peiling voor deze mening, die Wilders onwelgevallig is. Goed nieuws, de barsten in het bastion worden nu al zichtbaar.
Bovendien struikelt Eberard van der Laan, kandidaat-burgemeester van Amsterdam, in zijn sollicitatieprocedure al over een onbegrijpelijke uitlating over de viering van 5 mei (part-time vieren) en de kwalificaties als zouden de meeste Nederlanders niet bar veel hebben gedaan om de moord op joden te verhinderen. Het zijn spannende tijden in de politiek.
Op maandag 10 mei zendt Nederland 2 de televisiefilm Smoeder om 23.30 uur uit. De succesvolle Mugvoorstelling maar nu speciaal voor tv gemaakt door Michiel van Erp. Maria Goos en Marcel Musters over het leven en de dood van hun Brabantse moeders. Kijk vooral ook op de speciale smoederpagina op de website van de Mug.
Van de uitzending is ook een dvd gemaakt die nog steeds te koop is o.a. via de website van de Mug. Met verschillende extra's, waaronder een registratie uit 2005 van de theatervoorstelling van Goos en Musters in De Brakke Grond in Amsterdam.
Eenmaal per maand, zaterdagmiddag 16 uur, draait filmtheater Rialto (Ceintuurbaan, Amsterdam) een mooie documentaire, inclusief nagesprek. Volgende week (Za 15 mei , 16.00 uur) komt er een goede aan, een wereldpremière:
THE SIMPLE THINGS IN LIFE
Miguel Narings | Nederland | 59' | 2010 Tragikomische documentaire, waarin filmmaker Miguel Narings zijn vader volgt in diens zoektocht naar romantiek en geluk in Thailand. Na de nodige teleurstellingen besluit de vader de blik te richten op de Filippijnen. Daar komt hij uiteindelijk samen met zijn internetgeliefde. The Simple Things in Life schetst een intiem portret van een man die vol hoop uitkijkt naar een gepensioneerd en nieuw leven in Azië. Onderwijl wordt hij geconfronteerd met de openhartige vragen van zijn sceptische zoon. Miguel Narings is bij de vertoning aanwezig en wordt na afloop van de film geïnterviewd door Hanneke Groenteman Reserveren: 020-67 68 700 (vanaf 13.00 uur) of via de website.
Ik zei al eerder dat ik (naast mooie en steunende) ook een aantal nare reacties had gekregen na mijn 'optreden' bij De Wereld Draait Door. Deze bijvoorbeeld, vol waangedachtes, wil ik, na lang aarzelen, jullie toch niet onthouden.
Overigens schreef ook iemand dat ik me 'laatdunkend' had uitgelaten over Frans Bauer. Dat bedoelde ik natuurlijk helemaal niet: ik had een heerlijk dagje met Frans Bauer, die 4e mei, het is een lieve schat wie ik alle goeds toewens en over wie ik me helemaal niet laatdunkend wil uitlaten. Maar grappig bedoelde opmerkingen komen vaak verkeerd over, heb ik gemerkt.
Judith Uytterlinde schreef ooit een mooi boek over ongewenst kinderloos zijn en adoptie (Eisprong). Nu schreef ze, vele jaren later, een nog veel mooier boek: DE VROUW DIE ZEGT DAT ZE MIJN MOEDER IS, dat niet toevallig in deze meidagen is verschenen. De geschiedenis van haar grotendeels joodse (en deels vermoorde) familie, vervlochten met haar eigen adoptiegeschiedenis (als adoptiemoeder dan). Ik vond het een indrukwekkend boek, aangrijpend zonder pathetisch te zijn, vaak geestig en heel goed geschreven. Een kleine kennismaking met de schrijfster in bijgaand filmpje.
Vanavond was een veel bewogen avond. Eerst de dodenherdenking. Toen naar Theater Frascati in Amsterdam, waar ik om 9 uur het geluk had de sublieme voorstelling Bezonken Rood (Jeroen Brouwers) door Dirk Roofthooft, geënsceneerd door o.a. Guy Cassiers, te zien. In de theaters in de Nes waren allerlei passende en indrukwekkende voorstellingen te zien, onder de noemer Theater na de Dam. Bezonken Rood werd nog één keer gespeeld (het is het verhaal uit het Jappenkamp, al doe je de voorstelling met dit zinnetje geen recht), maar b.v. de voorstelling HANNA en MARTIN van Mug met de Gouden Tand wordt nog (maar) drie keer gespeeld in Nederland. Lineke Ryxman en Willem de Wolf, tekst Joan Nederlof, maakten hier een prachtige voorstelling van, die u, als het even kan, ook moet gaan zien. Ook na 4 mei. Kijk even op de site van Mug met de Gouden Tand voor de speellijst. Doen!!
Ik vond, thuis gekomen, ook een paar nare antisemitische scheldpartijen in mijn mailbox n.a.v. mijn optreden bij De Wereld Draait Door (over mijn onderduiktijd). Ik had één ervan even gepost, maar vond hem toch te vervuilend voor mijn weblog, dus die is er weer af.
Liever besteed ik aandacht aan schoonheid dan aan stupiditeit.
Ik zat me net af te vragen of deze uitglijder van Gordon Brown niet precies bloot legde wat zo irritant en onuitstaanbaar en hypocriet is aan al die politici die zich in verkiezingstijd onder het gewone volk begeven om daar nietszeggende wisselende contacten te leggen en als ze weer onder hun comfortabele gelijken zijn braken van datzelfde gewone volk. Ze schudden handen, delen folders uit of bloemen en over en weer weet iedereen hoe hooghartig en zinloos deze toneelstukjes zijn.
En toen las ik mijn favoriete columnist Bas Heijne. Dat bespaarde mij een hoop kromme zinnen, want zoals altijd zegt hij het beter, onder de kop Bekrompen politiek.
Overigens staan in de NRC-bijlage Opinie & Debat nog twee fantastische stukken. Eén van Fred Feddes over de 5 % vaste verongelijkten en zeurpieten die Nederland rijk/arm is (de vergelijking met een reisleider en hoe die moet omgaan met de 5 % ontevreden reisgenoten is heel leuk uitgewerkt), en één (lezing) van Abram de Swaan over Anne Frank, haars ondanks idool geworden. De stukken zijn helaas te groot om over te nemen, ik kan alleen maar doorlinken naar de samenvattingen. Om even aan te ruiken.
Vanochtend schreef ik dat ik het gesprek (Buitenhof) met Femke Halsema en prof. Arnold Heertje zo'n verademing vond. Vanavond wist ik nog beter waarom: na het 'gesprek' dat Job Cohen moest voeren met Sven Kockelman (Oog in Oog). Dat gesprek benam me de adem door de bijterigheid, de snelheid, de mitrailleursnelheid waarmee de vragen op Cohen werden afgevuurd. Van dat hele gesprek is me alleen Cohens uitspraken over een eventuele missie naar Uruzgan bijgebleven, omdat dat 'nieuwtje' (de PvdA draait) ruim gelekt is van tevoren, zodat het de afgelopen dagen overal rondgeblazen werd. Verder kon ik alleen maar zien dat Cohen zijn handen op tafel had, zijn oude autoritaire vaderlijke zelf had hervonden (na het zwakke optreden in Nova) en dat Kockelman ongeveer klaar kwam op zijn eigen fantastische vragenvuur. Zinloos gesprek waar ik alleen maar opgefokt en moe van werd.
In Buitenhof (zondag 2 mei) werd een debat aangekondigd tussen Femke Halsema en prof. Arnold Heertje. Het werd niet zozeer een debat, als wel een gesprek. Een verkenning van elkaars standpunten, nuanceringen, uitleg, elkaar vaak gelijk gevend, soms licht afwijkend. Het was een VERADEMING. Je kon rustig meedenken, je eigen mening vormen (die in mijn geval strookte met die van Halsema en Heertje), het tempo was te volgen, en de informatie bleef hangen. Er was, hoe kort zo'n gesprek ook altijd is, toch gelegenheid een visie op de toekomst te ontvouwen die niet van partijpolitieke puntjes aan elkaar hing. Niemand riep elkaar ter verantwoording of troefde de ander af. Wat een verschil met die opgefokte discussies waarmee we tegenwoordig worden doodgegooid. Wie vangt het beste de vliegen van de ander af lijkt daarbij het doel. Het zou voor de politieke geestesgesteldheid van het geïnteresseerde deel van ons stemvolk heilzaam zijn meer van dit soort gesprekken op de televisie te organiseren.
Frits Sissing. Frits Sissing? Ja, Frits Sissing. Hoe vaker je die naam uitspreekt, hoe Sissinger hij wordt. Vanavond onthulde hij zijn geheim, in een gesprek met Tante Es (Raymann). Hij vertelde dat hij ooit, na een carrière als snoepverkoper, nieuwslezer bij AT5 was geweest. Na 16 keer was hij er al 'uitgeflikkerd' (zijn woorden), omdat hij niet bewoog. En ineens wist ik waarom ik Frits Sissing, ondanks zijn 'sterrenstatus', zo'n non-ster vind: HIJ BEWEEGT NIET. Hij kan 5 secondes Michael Jackson een beetje nadoen (zag ik), maar daarna vervalt hij weer onmiddellijk in bewegingloosheid. En daarmee kan je dus, via Opsporing Verzocht, showmaster worden. Niet bewegen!
Meteen daarna heb ik echt ONBEDAARLIJK gelachen om Ranking the Stars, het programma dat Paul de Leeuw al een paar seizoenen doet. Formule, kort gezegd: een wedstrijd in vals doen tussen BN-ers. Ik was er op uitgekeken (had er al wel vaak om gelachen, al is het maar om de genadeloze lol van Paul), de BN-ers interesseerden me niet, hun beledigingen dus ook niet. Maar nu, door de aanbeveling van Marc Marie Huijbrechts bij DWDD, keek ik weer eens. En ik heb in tijden niet zo om een televisieprogramma gelachen. Allemaal valse (merendeels) overjarige BN-ers, die hun gemeenste hormonen vrij spel geven. Overgoten met de gevaarlijkste Paul de Leeuw-saus sinds tijden. Petatje oorlog. Vooral het haat-duo Viola Holt-Hans van der Togt spetterde de pan uit. Niveau: ver beneden elk peil. Maar leuk....Zaterdagavondse prime time-kwaliteit. Nee, niet voor de Nipkowschijf, die gaat zeer verdiend naar Coen Verbraak. Maar wel om eens alle narigeid van je af te lachen.
