Hoe het met Joden hier zit weet ik niet, maar het is de laatste tijd een stuk minder leuk om in Nederland homo te zijn. Niet zozeer vanwege de berichten over pesterijen en intimidatie door Marokkaanse jongens, die de media beheersen – maar vooral door de hoogdravende, ijdele en zelfgenoegzame manier waarop er op die berichten wordt gereageerd. Iedereen staat heel erg aan de goede kant, ineens vindt iedereen het de hoogste tijd een gebaar te maken: het is heel erg wat homo’s in Nederland te verduren krijgen.
lees verder op Bas Heijne (ik mag niet meer citeren op straffe van boete...)
Hebben jullie ook al gedacht dat er iets mis was met jullie internetverbinding? De tv van Willemijn was ineens onbereikbaar. Ik heb het probleem met Willemijn-in-kwestie opgenomen en dit was haar antwoord: de site was gehackt, en toen heeft mijn host hem geblokkeerd om te voorkomen dat hun hele server ook gehackt zou worden.
De finesses van dit antwoord snap ik niet, kan me ook niet schelen, als de TV van Willemijn maar weer gauw in de lucht is. Ik wil namelijk geen andere startpagina.
Ik was me weer eens van geen kwaad bewust, toen ik vandaag, woensdag 23 juni, werd bestookt met telefoontjes van o.a. Vrij Nederland, RTL Boulevard, SBS-Shownieuws, met de vraag: Is het waar dat de Damschreeuwer familie van u is? Huh? Waar gaat dit nou weer over? Dit bericht had namelijk met een vette kop in het weekblad Privé gestaan :
Dat heb ik weer! Ik heb een kleine familie en daar zit absoluut in de verste verte geen Damschreeuwer bij. Geen idee wie die man wel is, maar wat ik wel weet is dat het geen familie van me is. Hoe komen die lui er bij en dan zijn de strontvliegen van Geen Stijl natuurlijk de eersten om zo'n ongecheckt bericht vet over te nemen! Ik wens de Damschreeuwer hulp en rust en mezelf een dikkere huid dan ik heb.
ps: mijn echte familie, m.n. de kleinkinderen, bezwoeren me dat ik het tegendeel van een 'haatoma' ben.
Zo te zien hebben alleen mannen enig verstand van voetbal, want in de eindeloze voor- en nabeschouwingen voor en na de WK-wedstrijden zie je helemaal nooit een vrouw aanschuiven. Dione de Graaf mag af en toe een presentatiebeurt doen in het psychedelische NOS-zitje, maar verder zitten zowel bij de NOS als bij de commercial voor VI bij RTL 7 alleen maar mannenmannenmannen te wauwelen. De snor en het non-kapsel van Johan Derksen kunnen best een pittige vrouwelijke tegenhanger gebruiken.
Ik heb grote liefde voor en weinig verstand van voetbal, kijk heel veel wedstrijden en geniet best van de borreltafels met nabeschouwingen. Ik doe toch een duit in de zak: ik hoop dat Nederland nog heel veel doelpunten scoort, ook donderdagavond tegen Kameroen, al doet die wedstrijd er voor ons niet meer toe ('we' zijn al door naar de volgende ronde). Ik heb me namelijk aangemeld bij Unicef om voor elk Nederlands doelpunt 3 euro te doneren voor hulp aan kinderen in Zuid-Afrika. Dat kan iedereen doen, op www.unicef.nl zie je hoe dat moet. En het maakt het gevoel bij elk Nederlands doelpunt nog beter. Maar misschien is dat weer een typische vrouwengedachte.
dat was een opstekertje voor de Dirk Scheringa-fans: het gaat niet slecht met Dirk. Hij rijdt zo te zien nog in een auto-met-chauffeur en is nog actief in het kunstencircuit. Dus hij bijt niet, zoals zijn 'duizenden slachtoffers' (citaat Pieter Lakeman), op een houtje.
De Nobelprijswinnaar/schrijver Jose Saramago (Portugees) is overleden. Hij was 87 jaar. Ik meld dat hier omdat één van zijn boeken op mij zo'n diepe indruk heeft gemaakt. De Stad der Blinden (1995) heet het en ik ken geen ander boek waaraan ik zo vaak denk als dit. Het is een onvergetelijke allegorie over (ik citeer uit NRC Handelsblad) '...de menselijke hang naar het kwade en de mogelijkheid van verlossing door het goede.' Alle inwoners van een stad worden getroffen door een zeer besmettelijke blindheid en wat mensen in paniek en angst elkaar kunnen aandoen, wordt er meeslepend in beschreven. Eén vrouw wordt niet blind, maar houdt dat geheim uit angst voor de blinde afgunst. Zij wordt de redster. Dit is een onbeholpen beschrijving van een meesterwerk, dat toen het verscheen insloeg als een bom. Ik heb daarna meer boeken van deze meester gelezen, allemaal mooi, maar De Stad der Blinden is echt een meesterwerk. Je moet je wel kunnen overgeven aan eindeloos lange zinnen, Saramago hield niet van punten en komma's, maar de zinnen slingeren zich moeiteloos door je geest. Heel erg knap.
een misselijk makend woord is binnen geslopen. LOKJODEN. Ahmed Marcouch duidt hiermee een undercoveractie aan om antisemitisme in Amsterdam op te sporen en aan te tonen.
Luister even naar dit fragment, van het Radio 1-journaal. Waar zijn we in terecht gekomen? Harry Mens vermoedt een joodse kongsie tussen Rosenthal, Cohen en Asscher om een progressief kabinet te organiseren, zo gaf hij in zijn rechtse hobbyhoek Business Class vorige week zondag te kennen. Orthodoxe joden (met keppels) worden op straat lastig gevallen. Antisemitisme is weliswaar nooit weg geweest volgens mij, maar manifesteert zich nu wel heel onbeschaamd. We kunnen ook lokhomo's inzetten, en lokmoslims, en lokhooligans (die zijn er natuurlijk al). We worden een rottig lokvolk.
hoeveel mannen aan borreltafels voor- en nalullend over voetbal kan een mens verdragen? Hoe hysterisch kunnen de zitjes zijn, hoe ver weg moeten ze om lekker te ouwehoeren, hoe rijk worden ze allemaal van het geklets dat ze net zo goed zonder camera's in hun stamcafé's zouden kunnen doen? Ik vind het allemaal prima, Tafels van Vijf plus Vrouwen en Paarden in het kwadraat, zonder dat ze met de grond gelijk gemaakt worden omdat ze allemaal kletskousen in kippenhokken zijn. Ik kijk er zelf ook met enige graagte naar, al denderen hun wijsheden m'n ene oor in en m'n andere oor onmiddellijk weer uit. Ze hebben het naar hun zin, de jongens, en dan is Moeder allang blij. Alleen: nu hebben de diverse kippenhokken toch ruzie. Het hok van de publieken en het hok van de commerciëlen schelden elkaar verrot en zagen de poten onder hun zitjes vandaan. Geen idee waar het precies over gaan, maar toppunt van alles vond ik wel (en dat bleef in mijn oor haken) dat Jack van Gelder (publiek, kaal en bruin) het scheldkanon Johan Derksen (commercieel, dik en besnord) 'grachtengordeljournalistiek' verweet. Nou weet ik één ding zeker: Johan Derksen zou liever dood neervallen dan in de grachtengordel leven, laat staan dat hij de journalistiek uit deze heerlijke woonwijk zou ambiëren. Daar heeft Jack van Gelder, zelf ook heel vies van de grachtengordel, toch een lelijk minpuntje gescoord.
in het kleinste theater van Amsterdam, het Parool Theater, had een klein gezelschap een mega fijne avond. Jan Groenteman (piano, zang) en Ludo van de Winkel (bas en tweede stem) gaven donderdagavond 17 juni een klein concert met eigen liedjes van Jan. Het was betoverend. Iemand had zijn telefoon voor een 'opname' op de piano gelegd en met een Flipcameraatje het optreden gefilmd. Om er toch iets van weer te geven, laat ik één prachtig liedje horen, in de hoop dat er ooit een goede opname van gemaakt wordt. Dit liedje heet Hart en Vel.
Bekijk dit stukje gesprek een paar keer, laat goed tot je doordringen wat Mens hier eigenlijk zegt en hoe Boekestijn hier totaal niet op ingaat, laat staan het weerspreekt. Een superBoekestijntje. Kijk ook even hier.
hoe lang is het ook alweer geleden dat we het over niets anders hadden dan over lijsttrekkers, breekpunten, stuntelmomentjes, onhandige complimentjes, vreemdgaande spindokters, dissidente PVV-ers, AOW-leeftijden, hypotheekrente-aftrekken... mijn korte termijngeheugen is dusdanig beschadigd, dat ik weet dat het ergens voor Zuid-Afrika - Mexico was, maar wanneer precies????
We zijn al 25000 keer bekeken op youtube en een heuse internethype.
Maar nu hebben we jullie hulp nodig: klik op onderstaande link en stem bij de verkiezingen die er echt toe doen op 'Jan en Ali Zing!' om ons aan een WK hit te helpen.
Wat is het toch wonderlijk dat waar Femke Halsema in al haar media-optredens helemaal perfect is, levendig, intelligent, scherp en geestig, ze in het reclamefilmpje voor Groen Links onecht en verstijfd loopt te ratelen over straat. De enige uiting waar de partij waarschijnlijk flink voor in de buidel heeft moeten tasten (zo'n commercial maken is duur!) neemt alle energie van haar af. Wat mij betreft weggegooid geld. Ik voel me na elk optreden van Femke Halsema zekerder van mijn stem. Werd zij maar onze nieuwe premier....Daar zouden we nog eens mee scoren, internationaal!
Job Cohen heeft voor mij een lelijke kras opgelopen door een minimaal optredentje in Het Parool. Een lezer(es) mag in die krant elke week een glaasje drinken met een bewonderd persoon. Dat was laatst Job Cohen. De bewonderaarster was diep teleurgesteld na het uurtje-Cohen. Hij was niet aardig, niet geïnteresseerd, vroeg niets, praatte alleen plichtmatig over zichzelf en leek spijt te hebben van deze afspraak. Ik zou zeggen: DOE HET DAN NIET. Zeg ook eens nee als je ergens geen zin in hebt. Mooi weer spelen bij Matthijs van Nieuwkerk of bij Knevel en v.d. Brink is makkelijk, maar bij een kopje koffie met een willekeurige Amsterdamse kan je hard door de mand vallen.
Lam geslagen door de tsunami aan debatten (waar volwassen politici gereduceerd werden tot figuranten in de radeloze bedenksels van leuk doende presentatoren) had ik mijn hoop gevestigd op de zondagavond. Met name op Dit was het Nieuws en Koefnoen. Mijn hoog gespannen verwachtingen werden helemaal ingelost door Dit was het Nieuws. Ik moest even slikken toen ik ze dapper in het golfkarretje zag zitten op weg naar RTL 4, maar dat was onterecht: ze waren brutaal, onafhankelijk, slim en heel leuk gebleven. Het maakte niks uit of ze bij de TROS of RTL 4 zaten, de wereldbol spuugde even hard en fel. Overigens bleek Marianne Thieme een humorloze machteloze politica die niet van haar stokpaardjes af kwam en dat was toch jammer.
Maar wat zou het fijn zijn als Raoul Heertje, Jan Jaap van der Wal en Harm Edens weer vast onderdak vonden, op de een of andere manier zijn zij broodnodig op de Nederlandse televisie.
