Het was wel schokkend, toch, dat 2 van de leukste homo's die ik ken op één avond, vlak na elkaar, zeiden dat ze au fond liever hetero geweest zouden zijn. Marc Marie Huijbregts (in Kruispunt, zondagavond op Nederland 2) en Erwin Olaf (in Zomergasten, zondagavond, op Nederland 2) hadden elk op hun eigen manier een analyse van de zwaarte van het leven als homoseksueel. Marc Marie rustig, het leven is totaal gericht op en ingericht voor de blanke heterosexuele man en dat zal nooit veranderen. Erwin kwaad (om de steeds heftiger wordende intolerantie in Amsterdam) we moeten ons verenigen en terug vechten. Maar allebei zeer overtuigend. En ik werd er een beetje verdrietig van, juist omdat ik het allebei zulke topmannen vind, die ik alle geluk van de wereld gun. En, lieve heren, een oude heterovrouw zijn is ook niet alles hoor!
Erwin Olaf verzorgde overigens een indrukwekkende televisie-avond in Zomergasten, weer vaardig gegidst door Jelle Brandt Corstius. Geef hem nog een seizoen en hij wordt steeds beter.
't Is weer feest op Frankendaal, Amsterdam, Watergraafsmeer, a.s. zondag 29 augustus: de heerlijke Pure Markt staat er weer. Alle producten die je doen watertanden, kunst en kindervertier en natuurlijk: de PANNEKOEKENKAR van Gijs Groenteman!! Ideaal alternatief voor de Uitmarkt of, eventueel, om de Uitmarkt af te blussen.
Twee oude helden zijn deze week overleden. Ik heb ze beiden geïnterviewd voor de schoolkrant van mijn middelbare school, toen ik 16 was. Ton van Duinhoven en Conny Stuart. Beiden hebben zich al jaren niet meer in het openbaar vertoond. Ton ongewild, zijn conditie liet het niet meer toe. Conny expres: ze wou met haar 'ouwe kop' niet meer 'te kijk' staan. Ik heb haar nog wel eens gesproken, een paar jaar geleden, en haar gesmeekt of ik haar nog één keer voor mijn televisieprogramma mocht interviewen. Ze moest er niet aan denken, zie boven. Een adellijke, prachtige dame en een enorm leuke heer, bijna tegelijk zijn ze gaan hemelen. Gezellig daarboven.
Misschien is dit liedje niet passend, juist nu, maar wel zo treffend voor Conny Stuart: ER ZIT NOG LEVEN IN DE OUDE KAT, tekst Annie M.G. Schmidt, muziek Harry Bannink.
Hoe crazy kan het allemaal worden... Een paar jaar geleden waren de gemoederen al behoorlijk oververhit over het eventuele neerhalen van de kastanjeboom in de tuin van het Anne Frankhuis. De Anne Frankstichting vond dat de boom voor de veiligheid gekapt moest worden wegens ouderdom, onmiddellijk verrezen actiecomités en stichtingen tot behoud van De Boom, blikken vol boomprofessoren werden opengetrokken, die elkaar allemaal tegenspraken, enfin, het onderwerp was TE beladen om zakelijk af te handelen: een Constructie hield de boom overeind. Het mocht wat kosten, maar de boom bleef staan. Tot de rukwind vandaag het pleit beslechtte: de boom woei om, geen slachtoffers, beetje opluchting hier en daar, maar ja, dit was overmacht. Discussie gesloten, een kind/loot van de oude boom is al lekker aan het groeien, planten maar. Ware het niet dat er nog altijd dwazen zijn die het niet pikken, die zich niet neerleggen bij het verscheiden van de overduidelijk verrotte boom en uiteraard de Stichting tot Behoud van De Boom niet opheffen. Professor Heertje, een leuke verstandige man, gaf overigens luchtig te kennen dat dit natuurlijk het eind van de stichting is, wat hem betreft.
Op Marktplaats staan al advertenties (met de onvermijdelijke spelfouten) voor takken, stukken schors, foto's ("als u 10 euro betaald krijgt u de foto gemaild") en andere dwazernijen. Misschien kan Derek Ogilvy aan Anne vragen wat zij hier allemaal van vindt.
Zomergast Paul Verhoeven heeft me een avond bezorgd, perfect geloodst door gastheer Jelle Brandt Corstius, waarin ik heb leren kijken, denken en voelen. Kom daar maar eens om vandaag de dag, met de televisie! De ideale avond tv-kijken, wat mij betreft.
Laatst kreeg ik een dreigende brief van iets wat zich BRUNO INCASSO noemde. Of ik voor een paar blogfoto's uit 2006 maar even heel snel € 1600,-- aan ze wilde overmaken, want zij hadden de rechten. Nu betrof het foto's van de site Kitty Wigs, grappige onzin van katten met pruikjes op. Ik heb Kitty Wigs gemaild hoe dat zat met de rechten en kreeg onmiddellijk mails terug van de dame die deze site beheert. Niemand dan zijzelf had de rechten en wie mocht deze Bruno incasso dan wel zijn? Ze gaf mij het volle recht haar katten-met-pruiken te posten zonder ook maar 1 cent te hoeven betalen. Integendeel, ze vond het leuk! Dit alles heb ik doorgegeven aan BRUNO INCASSO en tot op heden heb ik er niets meer van vernomen. Dus... hier is de nieuwste aanwinst van Kitty Wigs: ansichtkaarten.
Na Koninginnedag, de WK-huldiging, de Gay Parade, en de Parade is er nu weer Sail in mijn stad. Soms denk Hoe zou het zijn om in een klein plattelandsdorp te wonen? Vast minder overspannen, maar misschien ook wel saaier. Amsterdam is eigenlijk een soort pretpark geworden. Soms weerzinwekkend, soms leuk. De afgelopen tijd heb ik rommel verkocht op Koninginnedag, voetballers toegejuicht, de Gay Parade langs me zien trekken (tegen mijn zin, maar ik woon langs de route), een avondje Parade gedaan en rondgevaren op Sail. Op de Parade genoot ik van de voorstellingen De beer is los en Schoftendiner. En van deze dame, die een jasje van een Ikeatas had gemaakt.
en op Sail vooral van de prachtige zomeravondlucht
Nu nog even het Prinsengrachtconcert en de Uitmarkt aan me voorbij laten gaan, nog even een weekje naar Madrid (begin september) en ik kan er weer tegenaan.
Ik kom er nog even op terug. In mijn omgeving wordt druk gediscussieerd en van mening verschild over de dagelijkse serie In Therapie. Ik heb nogal veel ervaringsdeskundigen (aan beide kanten van de toonbank) in mijn omgeving en we twitteren niet, dus we praten nog gewoon. Mijn mening is dat In Therapie een heerlijke Oud Zuid-soap is, beetje over-de-top-dramatisch (in het echt is therapie veeeel saaier), maar alle problemen moeten er ook in 20 minuten doorgejaagd worden. De opzet is sterk en de acteursbezetting ook. Met als absolute top Jacob Derwig. Na de Soprano's en Kijken in de Ziel is In Therapie een respectabele kijk in de psychotherapiepraktijk.
Een paar weken geleden stond in het weekblad Privé een paginagroot artikel onder de kop 'DAMSCHREEUWER FAMILIE VAN HANNEKE!' Ik bespaar jullie de details van het lasterlijke stuk, dat volledig uit een duim gezogen was. De meeste aantijgingen laat ik over mijn kant gaan, maar dit ging mij te ver, er was NIETS VAN WAAR! Ik heb een advocaat in de arm genomen (mr. Stephan Kalff) en door zijn adequate optreden heeft de Privé deze week een correcte rectificatie geplaatst. Dat ben ik even erg gelukkig van geworden, want dat zie je volgens mij niet vaak in de Privé! Dank aan mr. Kalff en aan Evert Santegoeds.
Sorry, ik had me niet afgemeld, dat bedacht ik me pas toen ik al met een stapel boeken en ZONDER TELEVISIE en kranten in de zon zat. Ik heb me, zoals in elke vakantie, voorgenomen anders te gaan leven. Minder televisie kijken, me minder druk maken over zaken waar ik toch niks aan kan doen, meer lezen (al die boeken die nog liggen te roepen), dat soort dingen.
Maar eenmaal thuis vervlogen alle voornemens als sneeuw in de zon. Met terugwerkende kracht verslaafd aan In Therapie, alweer gekluisterd gezeten aan de herhaling van de tweede aflevering van Zomergasten (Maarten 't Hart, ideale gast, Jelle BC, prettige gastheer), me alweer woedend gemaakt over de sluwe manipulaties van Wilders en de draaikonterij van Rutte en Verhagen), weg vakantie.
Ik heb gelezen: de (ongeautoriseerde) biografie van Oprah, die daardoor met een klap van haar voetstuk gevallen is, lekker boek. Deel 1 van de biografie van Reve (heel interessant). Sprakeloos van Tom Lanoye (wondermooi), Het wezen van de Olifant van Toon Tellegen (prachtig) en ik ben nog bezig in Nina, de eveneens ongeautoriseerde biografie van Nina Brink (nu Storms, v/h Aka, geboren Vleeschdraager). Eric Smit heeft jaren van zijn leven en zijn laatste geld besteed aan dit opwindende boek over de grootste bitch van Nederland. Niet zo goed als De Prooi over ABN Amro (van Jeroen Smit), maar wel verbijsterend en opwindend om te lezen!
Verder ben ik verliefd geworden op de iPad die op mijn vakantie-adres aanwezig was, het ultieme hebbeding. Ik hou me nog even in, misschien nog 1 generatie wachten.
Het was niet alleen een zonnige vakantie, er was ook ernstige ziekte in ons gezelschapje, maar we hebben wel ondervonden dat in de Franse provincie de gezondheidszorg misschien wel beter is dan hier. Maar ik val jullie niet lastig met onze zorgen, daar is dit stukje niet voor bedoeld. Mijn lieve zieke vriendin wordt niet beter en ik ben weer terug.
