Nu mijn moeder de ziekte van Alzheimer heeft,

Jan Dijkgraaf (Jan wie?) houdt het alweer voor gezien: na twee maanden is hij al overspannen van het hoofdredacteurschap van Powned. Niet weg met ruzie, volgens hem (zouden de sensatiebakken van Pownews misschien een openhartig itempje van kunnen maken), al zou het me niet verbazen als hij ook daar weer opgelucht wordt uitgewuifd. Zo ging het tenminste vaak in zijn turbulente carrière (vraag het de medewerkers HP/De Tijd maar). Maar goed, het is hem vies tegengevallen, dat televisiewerk. Tachtig uur per week was hij met Pownews bezig, volgens hem, al zag je dat er nog niet aan af. En dan ook nog De Jannen, het radioprogramma dat hij met Jan Roos presenteert. Ik heb het 2 x gehoord, 1 x omdat ik er benieuwd naar was, de 2e keer omdat mijn radio per ongeluk nog gewoontegetrouw op radio 1 stond toen ik zondagnacht ging slapen. (En toen hoorde ik ineens tot mijn grote schrik mijn naam ook nog langs komen, in niet-vleiende zin).

Het 'leuke' van Echte Jannen is dat je nu eens een oprecht kijkje in het pure mannenseksisme krijgt zoals ik dat eigenlijk nooit meer hoor. Tieten, kutten, mooie wijven, stijve penissen, volle balzakken, op wie kunnen Echte Jannen klaar komen en op wie absoluut niet.... En dan mogen luisteraars ook nog bellen op deze verhelderende onderwerpen. Met dat programmaatje is de ene Jan (Dijkgraaf dus) 16 uur per week bezig!!! En daar wordt hij overspannen van.
Maar wat doe je dan in die 16 uur Jan? Mooie wijven bestuderen, kijken of je hem nog omhoog krijgt en of je balzak er nog feestelijk bij hangt?
In elk geval beschouwt hij Echte Jannen als zijn "eigen kindje", meer dan Pownews. En heeft hij daar dus voor gekozen.
Het is voor alle trouwe nachtluisteraars van Radio 1 een vette tegenslag, maar de Jannen komen er lekker op klaar, zo te horen.
Ik zal a.s. zondagnacht wel weer genoemd worden (hele eer), al zal ik er zelf niet van genieten: ik moet om mijn bloeddruk denken van de dokter. En ik kan Echte Jannen niet ontvangen in Italië, waar ik voor een paar dagen naar toe ga.

maandag weer terug.

Voor iedereen die van cabaret-op-niveau houdt (en daar is tegenwoordig veel van) was het gisteren een mooie dag: 2 belangrijke cabaretprijzen gingen naar 2 belangrijke cabaretières: Claudia de Breij en Pauline Cornelisse. Voor wie ze even niet scherp voor zich heeft: hieronder 2 filmpjes van deze prettige dames.

Pauline:

Claudia:

en het zwarte randje: op dezelfde dag werd bekend dat de Grande Dame (letterlijk en figuurlijk) van de cabaretgroep Don Quihocking was overleden. Op de één of andere manier hebben dat overlijden en die prijzen iets met elkaar te maken. Drie unieke vrouwen, drie vrouwen om van te houden. Heel erg dat die ene is gestorven.

Dit is een grap-trailertje van de nieuwste coproduktie van Orkater/Stadsschouwburg Amsterdam: Richard III, met in de titelrol Gijs Scholten van Aschat. Zou op zich niet opzienbarend zijn (mooie Shakespeare, goed acteur, kan niet missen), ware het niet dat bij Orkater dit wel degelijk een opzienbarende voorstelling is geworden. Ik heb vanavond de 2e try-out gezien, en ben er zeer opgewonden uitgekomen, evenals het hele juichende publiek trouwens. Het verhaal, in vele versies gespeeld, is vierhonderd jaar oud en zeer actueel: wie macht wil moet over lijken gaan. Maar de versie die Orkater (regisseur Matthijs Rümke met zijn artistieke staf) ervan gemaakt heeft is onvergetelijk. Muziek van Tom Waits en Kathleen Brennan, vertolkt door supermuzikanten o.l.v. Vincent van Warmerdam, door Gijs Scholten van Aschat, en de talloze acteurs. Vormgeving van Marc Warning, waanzinnige kostuums van Arien de Vries, nou ja, ik kan de hele brochure wel gaan overschrijven, maar wat ik eigenlijk wil zeggen kan ook op tweet-lengte: deze voorstelling pakt je in, neemt je mee, laat je niet los en maakt je gelukkig. Een onweerlegbaar bewijs voor meer subsidie voor schone kunsten. Want zelfs met drie weken totaal uitverkochte voorstellingen (wat hier het geval is) kan 'de markt' zoiets bijzonders niet opbrengen.

dat dacht ik toen de Koningin, in haar eentje tussen de kleurige stelletjes op het balcon na de Troonrede, terug schreed haar paleis in. Een beetje vleugellam gemaakt door het onelegante gedoe van het nieuw rechtse kabinet-in-wording. Het was een gedenkwaardige Troonrede. Er werd niets nieuws gezegd en de Koningin versprak zich vaker dan ooit tevoren in een Troonrede. Logisch, als je tot een loos ritueel bent gereduceerd. De Troonrede was geschreven onder verantwoordelijkheid van een afgeserveerde premier. Het CDA wankelt door, op weg naar een geregisseerd schijncongres, uitgehold door steeds meer wijze mannen en vrouwen die, zoals Herman Wijffels elegant aangaf, de nieuwe tunnelkoers naar rechts niet kunnen verdragen. Ook de VVD gaat veren laten, Joris Voorhoeve is al weg, reken maar dat er meer liberalen (echte liberalen) volgen, die de leiband van Wilders onverdraaglijk vinden. De Troonrede ging over respect en fatsoen. Fluiten in het donker, plassen tegen de wind in, fatsoen moet je doen en dit is meer dan ooit een loze bewering. 

Het wachten is op de frisse daadkrachtige wind van Jack de Vries, die even stil gezeten heeft toen hij geschoren werd, maar zich vast al warm loopt om het aangeschoten CDA de nieuwe politieke vechtcultuur in te loodsen. Misschien geïnspireerd door de daadkracht van Johan Cruijff. Die vindt dat het hele boeltje bij Ajax weg moet, De Vries zal de opruiming bij het CDA begeleiden en de echte nette mensen kijken verdrietig vanaf de zijlijn toe.

kruisten mijn lees- en kijkpad, dit weekeinde. 

Eerst was daar Rutger Castricum, voorheen de horzel van Geen Stijl, nu een aftreksel daarvan bij de publieke omroep POWNED, geïnterviewd in Het Parool (PS). Het leuke van dit interview vond ik dat je heel goed zag dat Rutgers doel in het leven voornamelijk is: ontregelen, ongemak veroorzaken, ongrijpbaar zijn. Niks meer, niks minder. Dit alles niet als middel om iets te aan te tonen, maar gewoon, als enige doel. Belletje trekken en van om de hoek kijken hoe iemand verbaasd naar de lege straat kijkt. Leuk tijdverdrijf, maar puberaal. En volkomen zinloos. En behalve af en toe voor een ontluisterd individu ongemakkelijk. Prima, als je eraan gewend bent, is het onschadelijk en ongevaarlijk. Ik vond het een geruststellend interview.

En dan, in Buitenhof, een gesprek met CDA-er Herman Wijffels. Een internationale topfiguur, bevlogen denker, die vanuit zijn CDA zijn onrust over de verrechtsing van zijn partij analyseert en, zoals hij al jaren doet, probeert de maatschappij uit de heilloze verwarring te krijgen. Hij fileerde haarfijn het gedrag van de huidige partijtop, onder aanvoering van Maxime Verhagen en liet doorschemeren dat als de partij op deze weg (naar het rechtse kabinet) doorgaat, hij voor het eerst waarschijnlijk afscheid gaat nemen als lid. Het was een inspirerend gesprek met een man waarvan je alleen maar dacht Werd hij maar onze premier, dan was er nog hoop in deze bange tijd.

Ik zet deze twee gesprekken naast elkaar, omdat het zo duidelijk het negatieve cynisme (de mode van deze tijd) en het bezorgde positivisme naast elkaar zette. In mijn hoofd dan. En omdat de Castricums zoveel grotere bekken hebben dan de Wijffels-en. En omdat ik dat zo deprimerend vind.

Gisteravond sloeg de ijdeltuitenmeter al hard uit, met Jort Kelder en Pieter Storms (volgens Kelder de a.s. ex van Nina Aka, Brink, Storms, Vleeschdraager van haar meisjesnaam), die dwars door elkaar heen elkaar de strotten afsneden. Vechthonden, onder geen leiding van Matthijs van Nieuwkerk.

Vanavond werd het testosteronrecord toch weer gebroken. Gerard Klaassen, journalist met als goudmijn grijpgrage katholieken en Jan Siebelink, met als goudmijn alle overige excentrieke gelovigen, zaten overdekt met eikelglans hun o la la-dingetjes te doen, proestend gehost door Pauw & Witteman, want het ging nogal veel over masturbatie. 

Dit alles gelardeerd met het schelle politiek-correcte gekwetter van Ella Vogelaar, minder 'knettergek' dan Klaassen en Siebelink, maar toch ook schaterend om alle zelfbevredigende toespelingen van vooral Jan Siebelink (dat was die man met dat glimmende Toppersjasje). Tot ver in de eindtune klonken de tips voor goed vingeren en het bleef nog lang onrustig aan tafel.

Dit programma mocht ik al zien, en reken maar dat ik weer ga kijken:

en tot en met zaterdagavond wordt in De Kleine Komedie in Amsterdam een muzikaal feestje van formaat gevierd: MUZIKALE HELDEN. Een lekkere groep zangeressen/zangers met een formidabele band o.l.v. Jan Robijns (die allemaal nog nooit samen gezongen/gespeeld hebben) zingen werk van hun "helden", dit alles omlijst met een smakelijk stukje Amerikaanse muziekgeschiedenis door Leo Blokhuis. Wie zingen er zoal? Jeroen Willems, Frederique Spigt, Birgit Schuurman,  de jonge singer/songwriter Bertolf, Mike Boddé, Leona, Jeroen Zijlstra. Wat was dit een heerlijke avond. Haast je erheen, als je even alle narigheid wilt vergeten.

En voor wie geen syllabe begrepen heeft van de verhitte verbale vechtpartij tussen Jort Kelder en Pieter Storms (DWDD): lees vooral de niet geautoriseerde biografie NINA, iets minder hapklaar dat een "gesprek" in DWDD, maar wel veel en veel amusanter!

Ik voel de sterke behoefte om me bij een boze beweging onder aanvoering van de hartveroverende Claudia de Breij aan te sluiten. Haar boosheid is de mijne. Haar verontrusting is de mijne. Haar politieke woede is de mijne.
Zij is leuker en feller en creatiever dan ik, daarom moet zij ook voorop lopen, maar, Claudia, ik loop graag vlak achter je aan. In elk geval ga ik alles op alles zetten om jouw boze leuke passie vanuit een veilige theaterstoel mee te voelen. Wie weet wordt daar een vuur aangestoken waarmee we deze boosaardige tijd het hoofd kunnen bieden.

Leve leuke slimme Claudia. 

Was getekend: HG (ook van de NSB na de oorlog)

dat we overspoeld worden door knullige bagger in de nieuwe nieuwsrubrieken op de televisie wordt van alle kanten geroepen. Pownews, Uitgesproken, Nieuwsuur, Madiwodovrijdagshow... je gaat hartstochtelijk verlangen naar 1Vandaag, Netwerk en Nova. Maar dat is nog niks vergeleken bij wat op de radio gebeurt. Ik had al een beetje leren leven met het verdwijnen van het geweldige programma van Martin Simek, heb die Henk van Middelaar alleen als sterk slaapmiddel gebruikt, de zondagavond met 1 voor de Nacht was ook lekker cliché en slaapverwekkend, maar wat er nu aan braaksel om die tijd op die avonden de ether in geslingerd wordt tart elke verbeelding. Het heet op zaterdagavond De Overnachting en LUST (BNN), op zondagavond heet het met de onverdraaglijke Jan Dijkgraaf en nog zo iemand Echte Jannen (Powned) en het is allemaal een jongensdiarree over wijven, seks, versieren, porno en meer van dat. Ik ben er echt heel verdrietig van geworden. Ik ben daadwerkelijk gevlucht in de farmacie om de slaap te kunnen vatten. Je kan in deze tijd maar het beste een witte ordinaire leeghoofdige rechtse man zijn, dan kom je lekker aan je trekken in dit moeras van bagger.

mijn warme weekje Madrid had als grootste voordeel dat er geen voor mij begrijpelijke televisie was en dat zelfs mijn krant er niet te koop was. Natuurlijk was er wel internet, dus ook mijn krant op internet, maar dat is minder belastend dan de verslavende diarree die televisie heet. Ik heb nog niets gezien van alle bordkartonnen vernieuwingen (als ik de tv-recensies mag geloven), Wakker Nederland, Powned, Uitgesproken, Nieuwsuur: ik heb ze allemaal nog buiten de deur weten te houden. Eerst moet de biografie Nina (= Brink, Storms, Aka, Vleeschdraager) uit, en het hilarische boek van David Sedaris Van je familie moet je het hebben  (ik ben een late lezer van deze schrijver die al een enorme schare fans heeft, ook in Nederland). Bovendien ga ik hierna alles van deze Sedaris lezen, deze schrijver verhoogt mijn levensvreugde aanzienlijk. Dus als het goed is zal ik geen tijd hebben voor de televisie, ik heb ook nog andere bezigheden....

O, nou zit ik toch naar de finale vrouwehockey Nederland-Argentinië te kijken. Ik vraag me af of de dames, die tweede van de wereld zijn geworden, morgen ook riant gehuldigd zullen worden, net als de tweede van de wereld-voetballers. Guess not. O, en het nieuwe Brandpunt wil ik toch ook even zien (pittig en pathetisch), en de gedramatiseerde reconstructie van de moordzaak Ina Post (erg goed, met name door Karina Smulders). 

Nee, uit die televisie, morgen begint het gekluif aan Wilders en de formatie weer, ik moet er niet aan beginnen. Maar ja, het vlees is zwak...dus ik beloof niets.

beste mensen, ik laat het breaking news van de plaspauzes en de krokettenoverleggen even voor wat ze zijn: ik ga een weekje weg. huizenruil met Madrid. wat zal ik missen? de madiwodovrijdagshow? in therapie? ik vertrek? Nova? het nieuwe Nova? ik zal het allemaal missen als kiespijn (behalve Ik Vertrek, dat neem ik op), maar er zal zoveel tegenover staan. de tapas, de hitte, het Prado... tot over een dikke week!