donderdagavond mag ik de delicious Nigella Lawson interviewen in de Bijenkorf in Amsterdam. Ik heb dat al een keer eerder mogen doen, ter gelegenheid van haar toen nieuwe kookboek, en ik moet zeggen: ze performt net zo adorable in het echt als op de televisie. Ik hoop dat ze dat donderdagavond, op de plaats waar Sinterklaas altijd zit, ook doet. Om half 8 's avonds, vrije toegang. Voor haar boek Keuken, recepten uit het hart van het huis. Ik ga nu studeren, tussen het Sinterklaasdichten door.

Riet schrijft:

Schreeuwen moet!!!!!!!!!!!!
Kan er ook een schreeuw komen tegen de slechte staat van "de zorg" in ons land ?
En wie gaat die schreeuw organiseren? Kunnen we daar alsjeblieft ook grote blikken BN-ers voor open trekken?
Maar blijf alsjeblieft allemaal schreeuwen om cultuur. In mijn dorp gaat nu voorgoed de biebbus tenonder.
AAAAAAAAAAAArrrrrrgggggggggggg

geloof het of niet, maar deze prachtige groep mensen is mijn familie! In deze typerende opstelling, de polonaise dansend, staan wij met z'n allen deze maand in het glossy maandblad NOUVEAU. Mijn zoon Gijs en ik mochten voor 1 x de hoofdredactie voeren. Het thema was FAMILIE. Als jullie iets meer willen weten over onze familie, en aanverwante artikelen willen lezen (bijvoorbeeld een portret van het familiebedrijf Duikelman in Amsterdam), naast de gebruikelijke Nouveau-elementen als daar zijn lifestyle, opsmuk, mode, blader dan deze maand maar eens door de Nouveau!

door Jan Groenteman en Ludo van der Winkel

zoals elk jaar zit ik weer in de emotionele achtbaan die IDFA (Documentaire Festival) heet. Bijna elke documentaire die ik dit jaar tot nu toe heb gezien heeft indruk op me gemaakt. Er waren hilarische, ontroerende, feestelijke en natuurlijk ook opwindende. Bijvoorbeeld Armadillo, een indringend portret van een bataljon Deense soldaten op missie in Afghanistan. Nooit eerder voelde ik me zo middenin die strijd zitten, wel in mijn bioscoopstoel, maar toch. En wat heel erg duidelijk werd was, dat die Taliban net zo min te verslaan is als de Vietcong destijds in Vietnam. Het kost levens, fysiek en emotioneel welzijn van de deelnemers en heel veel geld. En het haalt helemaal niks uit: de ongewapende bevolking daar voelt zich volkomen onveilig tussen de bewapende Talibanstrijders en de bewapende westerse strijdmachten. Armadillo is één van de documentaires waardoor je denkt Het komt nooit goed als we zo doorgaan. Ik wou dat alle Tweede Kamerleden en het hele kabinet verplicht naar Armadillo gingen kijken en pas daarna beslissen of Nederland weer moet deelnemen aan een missie in Afghanistan.

dit is Bella, één van de liefste hulpsinterklazen.

Natuurlijk ga ik morgen ook mijn partijtje meeschreeuwen, al kan ik het beeld van de cynische koppen van onze volksvertegenwoordigers die vastbesloten zijn een eind te maken aan de "linkse hobbies", die ik "beschaving" noem, niet van me afzetten. Gaan jullie lekker met zijn honderdduizenden (belastingbetalers!) schreeuwen, zie ik ze denken, dinsdag is het over en dan kunnen wij weer aan het werk. Weg met gesubsidieerde voorzieningen voor orkesten, bibliotheken, museumlessen op scholen, schoolconcerten, weg met alles wat onze geplaagde zielen nog een beetje balsemt. Maar dat beeld moet ik van me af zetten, anders word je zelf ook zo'n negatieve cynicus. Morgenmiddag om 4 uur klinkt een alarmschreeuw in heel Nederland, hoop ik.

Overigens heeft de eerste "kunstenaar" die durft zich al tegen al die acties verklaard: Guido Weijers zag ik tieren tegen het geschreeuw tegen de kaalslag. Laten Freek de Jonge en Claudia de Breij hun vijfde huizen maar inleveren en uit eigen zak de BTW-tekorten bijpassen, was zijn onbegrijpelijke betoog. Hij treedt maandag en dinsdag op in Carré. Ik hoop dat alle schreeuwers het geld voor een kaartje voor Guido Weijers in hun zak houden, dan krijgt hij het publiek dat hij verdient: het botte kortzichtige kunst hatende volk. Daar krijg je tegenwoordig ook wel 2 x Carré mee vol ben ik bang.

Eén van de nekslagen voor de cultuursector is de verhoging van de BTW op kaartjes van 6% naar 19%. Het zal betekenen dat minder kaartjes verkocht gaan worden, theaters en bespelers en, niet te vergeten, het publiek in grote problemen zullen komen. Het is misselijk makend dat deze maatregel door de Tweede Kamer is gekomen door de wurggreep van de PVV. De oppositie was tegen, VVD en CDA waren bereid andere mogelijkheden te zoeken om deze verhoging te voorkomen, maar de PVV heeft de coalitiepartijen gedwongen om voor te stemmen. Zwaaiend met het regeerakkoord en de gedoogmacht die ze hebben.
Deze BTW-verhoging is maar één van de manieren om de cultuur in dit land hard de nek om te draaien: er is ook nog een belastingmaatregel die de sector zwaar gaat treffen en er zijn natuurlijk de aangekondigde bezuinigingen van 200 miljoen. Dat de beschaving hiermee groot gevaar loopt hoef ik niet uit te leggen, maar dat door de hufters van de PVV geregisseerd wordt, is om te huilen.

Lieve Lezer,
Appels in de gloed van de winterzon. Ik maakte deze foto vanmorgen vroeg op de markthallen. De appels zijn Rode Boskoop, een moesappel. En daarvan bak ik clafoutis. Maar het wordt geen appelmoes. Nee! Zeg maar, net een stap daar voor, tussen vast en moes! Ik doe er ook rozijnen in, en wat kaneel (maar het is geen appeltaart!). Tot slot 'gratineer' ik de clafoutis met een mengsel van geschaafde amandelen, ei, melk en wat suiker. Fijn krokant&knapperig. Dus ook aan de bijt-variatie is gedacht. Van deze clafoutis krijg je een heerlijke warme buik(maag). Een weldadige tevredenheid maakt zich van je meester. Precies wat je nodig hebt met dit koude weer. Grootmoeder Baard wist dat! En wij ook! 

Prijs 17,50 - inclusief crème fraîche, poedersuiker en het bezorgen.

Een warme groet,

Bakker Baard

Mobiel: 06 81 91 72 18

E-mail: bakkerbaard@me.com

Website: web.me.com/bakkerbaard

door A.L. Snijders

Het kan mij niets schelen dat Lucassen het doet met een ondergeschikte die het ook graag met hem doet. Dat hij een oude man bang maakt volgens de instructies uit het militaire martelboek, maakt me ziek van woede. In een stukje schreeuw ik. Het blijkt een culturele schreeuw te zijn, tegen het afschaffen van orkesten.

de dreiging

We hebben nu een volksvertegenwoordiger die kilometers op korte afstand achter een oude man loopt die zijn hond uitlaat. De oude man heeft de gewoonte op zijn route de eendjes te voeren, maar hij ziet ervan af, hij is bang dat de volksvertegenwoordiger hem in het water zal duwen, hij is bang dat hij zal verdrinken. Als hij thuis is, huilt hij. De volksvertegenwoordiger behoort bij de partij waar angst en dreiging gewaardeerde gasten zijn.Op een koude herfstavond zien drie gezonde jongens een introverte knaap met een vioolkist staan op het station van Ruurlo - hij wacht op de trein, het is mistig. De jongens komen op hem af, ze vragen wat er in de kist zit. Iedereen weet wat er gaat gebeuren. Hij maakt de kist open, hij speelt voor ze. Als het genoeg is, zullen ze de viool vernielen. De komst van de trein redt het instrument. De gezonde Hollandse jongens gaan een mooie toekomst tegemoet, de partij wacht.     

A.L. Snijders stuurde me weer een ZKV en fotograaf Klaas Koppe, tegelijk, een link naar zijn site, waarop een filmpje van A.L. Snijders. Te toevallig om het niet allemaal te posten. Dit is de site van Klaas Koppe.

Dinsdagmorgen komt Klaas Koppe uit Amsterdam gereden om een tien-minuten-filmpje te maken. Als de zon onder is, gaat hij weer weg. In de tussentijd wandelen we over de velden en door het bos. De mist is ragdun en de zon schijnt de hele dag op novembersterkte. Tussen drie en vier wordt de mist dikker en slordiger, er vormen zich slierten, de in de Achterhoek bekende witte wieven. De zon wordt vuurrood (dubbel u, dubbel r, dubbel o), en neemt zeer kitscherig afscheid. Klaas filmt het zonder gêne. Donderdag staat het op internet, ik kijk tien minuten. Na een uur kijk ik nog een keer tien minuten, ik zie nieuwe dingen. Ik zie dat het kleine kipje achter me aanloopt. Het kipje is voor de zoveelste keer alleen. Een week geleden zijn de vier barnevelders (goede leggers, 3 eieren per dag) in hun nachthok door de bunzing vermoord en weggesleept. Het kipje slaapt 's nachts in een boom en ontspringt al jaren de dans. Het is eenzaam, het loopt achter me aan, ik zie het op de film.

het mag niet, dat weet ik, maar ik neem gewoon toch het verweer van Jean-Pierre Geelen, tv-recensent Volkskrant, integraal over. Krijg ik misschien weer een bestraffend berichtje van de Volkskrant, of, wie weet, een rekening: moet dan maar. Ik vind het een goed stukje en een applausje mag wat kosten.

en Geert mag ze proberen binnen te houden. Een alcoholist, een oplichter uit de porno-industrie, een machtswellusteling, de PVV vertegenwoordigt echt de onderkant van de samenleving.

Zou dit dan het moment geweest zijn dat Prem Radakishun zijn glazen als tafelheer heeft ingegooid bij De Wereld Draait Door? Lijkt mij wel. Ik hoop eigenlijk van wel. Ik gun hem die mooie plek niet meer. Ik schreef laatst al dat ik hem tegenwoordig een kip zonder kop vind. Toen raaskalde hij ook al zo (over de door hem gewenste afschaffing van kunstsubsidies). Nu beschuldigde hij de Volkskrant-tv-recensent Jean-Pierre Geelen van pedofilie, althans, dat kon ik uit het overspannen gebral van Prem opmaken. Het sloeg alles wat hij doorgaans uitbraakt. Ik vond het schokkend. Zelfs Matthijs trok wit weg en eiste dat hij het terug zou nemen. Dat deed Prem niet, die deed er nog een paar scheppen bovenop en verschool zich ook nog achter niet nader genoemde zegslieden. Prems inbreng sloeg de discussie tussen de hoofdredacteuren van de Volkskrant en NRC totaal dood, maar dat was niet het ergste. Hij sloeg vooral zichzelf als discussiepartner dood. Later informeerde hij ons nog over de lengte van zijn lul. Die zou aanzienlijk zijn, maar dat geloofde niemand meer. Wel dat hij een lul wás.

..en dat brengt mij elk jaar weer in een onverbiddelijk goed humeurtje! Het geweldige team van de televisieSint was weer, als altijd, in topvorm. Met als kers op de taart een babypiet in een zak! Helemaal in de roos voor de oma-doelgroep.
Ik ga weer voor de Nipkowschijfnominatie voor dit programma, zoals elk jaar trouwens.

Soms krijg je op de meest onverwachte momenten zomaar een cadeautje: een tip over een weblog. In dit geval: Oud Zeikwijf. Ik ging erop kijken en raakte in een prikkelende, rare, originele wereld verzeild waar ik me met moeite uit losrukte. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Oud Zeikwijf heet het.

En dezelfde tipgever tipte Nurks.

Belangrijk! Kom op zaterdag 20 november naar het Leidseplein. 

Zoals je weet is de regering voornemens om een groot deel van het kunst -en cultuurbudget te schrappen en om de BTW op voorstellings- en concertkaartjes te verhogen. Kun je het je 
voorstellen? Paradiso wil niet dat de kaartjes duurder worden, de artiesten wilen niet meer geld, en toch gaat de toegangsprijs omhoog.

Het beeld dat door de regering wordt geschetst is dat kunst en cultuur een luxeproduct zijn, niet een noodzaak. Als jij het daar niet mee eens bent, kom dan op zaterdag 20 november om 15:30 
naar het Leidseplein en laat horen dat je er bent. Tijdens de landelijke actiedag Nederland Schreeuwt Om Cultuur gaan door het hele land mensen de straat op voor behoud van kunst en cultuur in 
Nederland.

Cultuur is van ons samen. Of je nu Paradisobezoeker bent, of je kinderen naar muziekles stuurt, of deelneemt aan een leesclub: jij maakt deel uit van het culturele leven in Nederland. Als 
'aandeelhouder' van de cultuur in ons land bent je een factor van betekenis. En om de politiek te overtuigen van het belang van kunst en cultuur hebben wij jou nodig. Jouw stem geeft inhoud aan
de schreeuw om cultuur. En jouw aanwezigheid op 20 november zet het belang van die inhoud op scherp.

Voor meer informatie zie: http://www.paradiso.nl

hield vanavond bij Pauw & Witteman een hartstochtelijke pleidooi tegen de kaalslag in de cultuur. Op 22 november moeten we allemaal, voor zover mogelijk, naar de Heineken Music Hall om te rampzalige amputatieplannen van kunstsubsidies van deze regering te keren. Ga erheen, of leef mee, en zie in dat de populistische kletspraat van cultuurbarbaren ons verarmd en verkild achter zal laten. André Rieu en Joop van den Ende zouden nergens zijn zonder ooit van subsidies gebruik gemaakt te hebben. Direct of indirect hebben we allemaal meerdere malen in ons leven mee te maken. Freek legde dat perfect uit. Ik dacht zelf aan de Volksmuziekschool, waar ik voor het eerst van mijn leven met klassieke muziek te maken kreeg. Tot de dag van vandaag heb ik daar plezier van. De Volksmuziekschool bestaat niet meer, denk ik, maar vergelijkbare instituten moeten blijven bestaan om kinderen een beschaafde basis in hun bestaan te geven. En dat geldt voor museumlessen, jeugdtheatervoorstellingen, popmuziekconcerten in (gesubsidieerde) clubs en ga zo maar door. Als je dat allemaal torpedeert, bouw je het nooit meer op. Cultuur is broodnodig voor de beschaving.

Ik werd op mijn wenken bediend: de vragen die ik mij stelde over de demente mevrouw en de 84-jarige meneer die haar na een rechtszaak mocht bezoeken werden beantwoord. O.a. door Sybrand, die andere kranten leest dan ik en daarin het volgende las:

De oude dame, over wie je schrijft, werd door haar bewindvoerder van haar vriend gescheiden. Die bewindvoerder en mentor was echter ook haar neef. Heel gek. De dochter van de opzij geplaatste vriend nam dit niet en heeft er alles aan gedaan om haar vader en zijn vriendin weer samen te brengen. Het werd uiteindelijk een rechtzaak. De rechter had een hart en heeft de zaak geschorst om naar de oude vrouw te gaan. Hij heeft haar gevraagd: zegt de naam zusenzo van uw vriend u iets? Dat was zeker het geval, de vrouw ging rechtop zitten. Wilt u dat hij bij u op bezoek komt? De vrouw heeft geantwoord: "Ja dat zou heel aardig zijn, heel fijn." De neef had zijn tante anderhalf jaar geleden een brief laten ondertekenen waarin hij haar liet zeggen dat zij geen contact meer wenste en (hear, hear) haar vriend geen recht had op wat voor erfenis dan ook.
Het stond allemaal in mijn krant en ik zou er ook graag een roman over schrijven als ik dat kon: een schandroman.
Hoe een neef twee mensen die weinig tijd meer hebben maar liefst anderhalf jaar uit elkaar houdt, om god mag weten wat voor reden.

dit berichtje heb ik al tientallen malen gelezen en het intrigeert me steeds meer.

Voor een schrijver zou dit een begin kunnen zijn van een roman. Helaas ben ik geen schrijver, maar mijn fantasie slaat wel op hol hiervan. Een oude man, ook rond de 85 schat ik, heeft een demente vrouw die in een zorghotel is ondergebracht. Hoe dement was de vrouw? Waar is ze ondergebracht, en door wie? In Den Bosch? Hij is Amsterdammer, dus hoezo Den Bosch? Hij mocht niet weten waar ze was, er was een bewindvoerder en zij was afgeschermd. Wat was er gebeurd? Had hij haar geslagen, radeloos door haar dementie? Had hij haar getreiterd, had hij haar verwaarloosd? De man heeft kennelijk een rechtszaak aangespannen, want de rechter heeft, na een gesprek met de vrouw, deze afscherming opgeheven. Hij mag met haar afspreken. Hoe is dat gesprek met de demente vrouw verlopen? Wat heeft ze gezegd en wat gaat dat 'afspreken' inhouden? Hoe gaan meneer en mevrouw nu verder? 

Vragen vragen vragen.
Misschien moet ik die roman toch maar schrijven.

eigenlijk had ik het vier jaar geleden ook gelezen, het geklungel rond de redding van de paarden. Maar nu ze weer in de schijnwerpers zijn komen te staan, wil ik jullie ook nog even een aanvulling op de verslagen geven. Erna schreef:

Dank voor het filmpje van de paarden in de Dobbe te Marrum.
Ik woon er vlak bij dus ik heb nog enige aanvullende informatie, ik ga er maar vanuit dat u die informatie niet hebt.

Toen bekend werd dat die paarden in de Dobbe stonden kwam iedereen in actie, de brandweer, het leger, de politie, de dierenarts. Onze burgemeester, niet echt een zwaargewicht, eufemistisch uitgedrukt, beleefde "his finest hour". 
De ene persconferente na de andere gaf hij, telefoneerde onophoudelijk en hij had het enorm druk met de catering voor de zogenaamde helpers.
Op een gegeven moment zat hij in het Gemeentehuis weer vragen te beantwoorden toen het gerucht kwam dat er iets stond te gebeuren. Iedereen vloog naar zijn auto om naar de dijk te rijden. De burgemeester bleef hulpeloos en alleen achter in het Gemeentehuis,ondanks de ernst van de situatie een hilarische toestand volgens mijn buurman die raadslid is.
Enfin, uiteindelijk zijn het de Amazones geweest die het plan opvatten met lokpaarden de paarden vanuit de Dobbe te redden.
De rest is bekend, wat het leger,de brandweer niet lukte, lukte wel die vijf meiden, waarvan er één volgens het verhaal ook nog zwanger was.
Men wilde de amazones eerst nog instructies geven hoe ze het moesten doen, zij hebben die instructies niet aanvaard en wilden het op hun eigen manier doen

Mickey Nijboer, de initiatieneemster ging ook nog kopje onder omdat haar paard in een gat stapte. Haar paard Berber, herstelde zich echter en wachtte rustig tot Mickey weer kon opstijgen.

Micky Nijboer is inmiddels tweemaal de gast geweest bij Pauw en Witteman,de eerste keer, vier jaar geleden, na de redding en afgelopen maandag na de begrafenis van Harry Mulisch.

Oh,Oh wat moet dat zuur geweest zijn voor de burgemeester van Ferwerderadeel, wat zou hij daar graag hebben gezeten. 

Eigenlijk kenden we de beelden al vier jaar, maar Harry Mulisch heeft ze ons teruggegeven en voor altijd op onze netvliezen gegrift. Hij beschouwde de Friese amazones die de paarden gered hebben als grote heldinnen, hij had een foto van de paarden boven zijn (sterf-)bed hangen. Op de uitvaartdienst werd de reddingsactie nog eens getoond en ik doe het hier nog eens.

Weer eens een sneer naar de gesubsidieerde kunst moeten verdragen: Prem Radakishun vond het nodig om, naar aanleiding van het mooie initiatief van de Van den Endes om het Nieuwe de la Mar Theater te bekostigen, uit te halen naar kunstsubsidies. Als een kip zonder kop: dit was het helemaal, je eigen zuur verdiende centen steken in kunst in plaats van al die mislukte kunst uit de staatskas te bekostigen (mijn woorden). Erwin Olaf probeerde nog te protesteren, maar daar is bij DWDD geen tijd voor. Waar zouden al die fantastische acteurs, musici, beeldend kunstenaars waar ook Van den Ende gebruik van maakt, zijn zonder gesubsidieerde opleidingen, jarenlang je vak beoefenen in gesubsidieerde voorstellingen, gesubsidieerde theaters waarin gewerkt wordt? Joop en Janine van den Ende zijn de eersten om dit te zeggen. Prem, die zijn geld ook verdient bij de 'staatsomroep', de publieke omroep, zou in deze rottijd zijn grote bek eens moeten houden. Of eens een keer nadenken voor hij iets uitbraakt! Laat dat lekker aan Powned over of solliciteer daar.

Ik maak al jarenlang een klein programma bij Radio Noord-Holland, RTVNH. De Klaaglijn heet het en het bestaat al 21 jaar, ooit begonnen door Peter van Ingen, tot en met vandaag presenteer ik het, elke donderdagmiddag van 4 tot 5 uur. Een heerlijk programma om te presenteren (de meest uiteenlopende klachten met, als het meezit, de meest uiteenlopende oplossingen) en waarschijnlijk ook leuk om naar te luisteren, als ik de luistercijfers en de reacties mag geloven. RTVNH is voor heel Noord-Holland en wordt gefinancierd door de provincie en door reclamegelden en nevenactiviteiten. In datzelfde Noord-Holland ligt Amsterdam. Daar gaat RTVNH ook over, maar Amsterdam heeft ook een lokale zender: AT 5. Die zender kampt met grote geldproblemen. En dus lag het voor de hand de krachten te bundelen, de zwakheden te elimineren en vooral de financiën te saneren. De rijkdom te delen en de armoe te bestrijden. Fuseren dus. Bij AT 5 hielden ze hun hart vast, bij RTVNH hadden ze er, voor zover ik dat hoorde, wel zin in. Maar ineens waren de fusiebesprekingen afgebroken, het ging allemaal niet door. En wethouder Carolien Gehrels maakte namens B & W bekend dat AT 5 gered zou worden met 5 miljoen extra. Huuh? In deze tijd, waarin allerlei noodzakelijke voorzieningen gevaar lopen wegens de crisis, 5 miljoen voor AT 5? Niemand die er iets van begreep, niemand die precies wist waarom die fusie nou niet doorging. Nu blokkeert de gemeenteraad van Amsterdam het reddingsplan van AT5. Men wil een hoorzitting en duidelijkheid over het mislukken van de fusieplannen.

Mij lijkt dat volkomen logisch. Ik zie helemaal niet waarom die 2 zenders in dit Madurodam, Noord-Holland namelijk, niet samen kunnen gaan, met behoud van de kwaliteiten van beide zenders. En ik vind 5 miljoen steun voor AT5 bespottelijk. Straks heb ik weer een Klaaglijn, misschien dien ik zelf een klacht in.

Ik heb al verteld dat mijn vriendin Maud Keus is overleden, op dinsdag 2 november. Zij was regisseur, producer bij de VPRO, later free lance. Documentaires gemaakt met Hans Keller en alle programma's met Kees van Kooten en Wim de Bie helpen maken. "Zonder Maud waren wij nergens"  schreven zij boven hun rouwadvertentie.

Op de begrafenis werd prachtig gesproken, o.a. door Mauds hartsvriendin Ingrid Harms (Vrij Nederland) en door Kees van Kooten. Zijn toespraak was voor een deel zeer persoonlijk, voor een deel behartenswaardig voor iedereen, ook als je Maud niet gekend hebt. Dat laatste deel wil ik iedereen graag laten lezen. Kees van Kooten noemde het zelf: harde troost.

(...) 

Maar terwijl ik dit zeg denk ik tevreden: zo, dat zal Maud best leuk van mij vinden.
En dat blijft het eeuwige, godsgruwelijke misverstand :
Maud kent mij niet meer, want Maud Keus is dood.
Zij kent niemand van ons meer. Wij moeten onder ogen durven zien dat deze hele uitvaart haar niets doet.
Wij zijn hier voor onszelf en niet voor Maud.
Om Maud ja, maar niet voor Maud.
Maud denkt helemaal niet meer aan ons.
Dat zou een grote Troost moeten zijn, maar wij beleven dit als een stuitende onrechtvaardigheid. 
Wij kunnen maar niet geloven dat de overledenen zich helemaal nergens nog iets van aantrekken.
Zij reageren totaal niet op onze verleidingskunsten, zij slaan in het geheel geen acht op onze wanhoopspogingen om contact met hen te maken en evenmin is het zo dat zij ons van een veilige afstand bekijken. 
En dat weten wij wel, maar wij weigeren dit te aanvaarden. Zelfs diep in de donkerste grot geloof je niet in de volslagen duisternis, je blijft wachten tot je ogen hieraan gewend zijn en je tenminste je eigen hand kunt zien.
Hoe lang moet het zo doodstil en stikdonker blijven voordat wij accepteren dat wíj het zijn, die niet langer voor Máud bestaan en dat niet één van onze vierhonderd namen haar nog iets zegt.

En daar zitten wij dan voor de rest van ons leven, met schorre kelen van alle liefde, dankbaarheid en bewondering die wij Maud zouden hebben verklaard wanneer wij haar op een dag zouden hebben weergezien.

Zonder Maud waren wij nergens.

Vanaf nu zullen wij alles alleen moeten doen.

Wat kúnnen we dan doen ? 
Maud voor eeuwig ter harte nemen. 

Wanneer wij allemaal slechts een kwart van Mauds hart uitdragen, gaan Amsterdam, Hilversum en half Nederland er qua smaak, beschaving, artisticiteit,  kwaliteit, plezier, wellevendheid, trouw en zorgzaamheid met sprongen op vooruit.

Dag Maud ! Goedenacht Maud !

u ziet het: mijn zoetbehoefte is onstilbaar deze dagen.
Mijn helden van banketbakkerij Holtkamp (de beste banketbakker van Nederland, op de Vijzelgracht in Amsterdam) hebben weer een meesterzet gepleegd: founding father Cees Holtkamp heeft al zijn 'geheimen' in een soort bijbel vastgelegd. Het is een adembenemend mooi boek geworden waarin glashelder staat uitgelegd hoe je zijn heerlijkheden (taarten, kroketten, koekjes) gewoon, thuis, in je eigen kikakeukentje kan maken. Een oven, een weegschaal, een digitale thermometer en een kind kan de was doen. Een goddelijk boek. En het mooie is: je gaat uiteindelijk, na veel proeftaarten, toch lekker naar Holtkamp om de Ultieme Taart of Kroket te halen! Slimme Cees Holtkamp.

Lieve lezer, Bakker Baard bakt en bezorgt door! Het is dankbaar werk! Veel blije gezichten met monden die 'Mmmm' zeggen! Deze week clafoutis van citroenen. Zuur? Zoiets als die ouderwetse citroenballetjes, maar net wat minder heftig. Wat er nog op je tong prikt doof je snel met een koel hapje crème fraîche. Of met wat extra poedersuiker. Ook nu gebruikt Bakker Baard weer hele vruchten. De schilletjes worden eerst knapperig gebakken, dan gekonfijt. Maar er zit ook een julienne van verse gember in. En je kunt een kruidnagel tegenkomen. Alles bij elkaar: deze kruidige citroen clafoutis is verrukkelijk! Vitamine C smaakte niet eerder zo goed! Deze week €17,50 - inclusief crème fraîche, poedersuiker en het bezorgen.
Een warme groet en: pas op de pitten!
Bakker Baard
p.s. De bakker heeft ook nog pruimen en peren gekocht. Dus dat kan ook. Prijs €18,50

Telefoon: 06 819 172 18

wat kan je toch uitgeput raken van verdriet.
Vorige week overleed mijn lieve vriendin Maud Keus, 66 jaar oud. Zij was de steun, toeverlaat, onvoorwaardelijk trouwe regisseur/producer van Hans Keller, Kees van Kooten en Wim de Bie, en maakte de afgelopen jaren een aantal prachtige documentaires ("Profiel") van o.a. Annemarie Grewel, Reve, Willem Oltmans, Mary Zeldenrust, Jan Schaefer. Ze wordt vandaag, maandag 8 november 2010, begraven op Zorgvlied.

Vlak na Harry Mulisch, en voor de tekenaar Peter Vos, die dit weekeind gestorven is. Zijn nagedachtenis wordt minder spectaculair geëerd dan die van Harry Mulisch, maar zo bescheiden als het tot nu toe gegaan is, hoeft nou ook weer niet. Hij verdient op zijn minst grote retrospectieven in de kranten, met zijn prachtige tekeningen (vogels!!) erbij. En docu's over hem, zijn wereld, zijn werk. 

Dag lieve Peter Vos, ik zoek te jouwer nagedachtenis het magistrale beestenkwartet nog eens op en ga met mijn kleinkinderen lachen om de schijtlijster. En ik ga ze de Sprookjes van de Lage Landen en De werksters van half vijf voorlezen. En ze vooral naar de tekeningen laten kijken.

In het Centraal Museum in Utrecht is momenteel een tentoonstelling van het werk van Vos en bevriend kunstenaar Charles Donker. De expositie is te zien tot en met 2 januari.

http://producten.hema.nl/

Ik heb dit al een keer verteld, maar krijg zelf niet genoeg van deze anecdote, dus: nog maar eens. Toen ik 14 en/of 15 was was ik reddeloos verliefd op een jongen uit een hogere klas, die mij volgens mij niet eens kende. Ik heb heel wat vrije uurtjes voor zijn huisdeur doorgebracht met een vriendin in de hoop dat..... Meestal schaam je je achteraf dood voor zo'n passie, want het voorwerp van je liefde blijkt op oudere leeftijd al die energie helemaal niet waard geweest te zijn. Maar in dit geval had ik gelijk! Peter Müller was al mijn dromen helemaal waard. En is dat nog. Hij schrijft onder de naam A.L. Snijders (die van de Constantijn Huygensprijs weet u wel) zkv's, zeer korte verhalen. Zeer geliefd onder vele lezers. Gisteravond was hij te gast bij De Wereld Draait Door en ja, ik zag hem weer, die lange blonde jongen uit de hogere klas. Zijn gezicht was overwoekerd door overvloedige beharing, maar die ogen, die lach, die humor, die intelligentie....ze waren er nog allemaal!

Hier is een recent ZKV.

Ik ben het gewend. Jaren ben ik zaterdagochtend om half negen naar beneden gegaan om de televisie aan te zetten op radio zes, vpro. We wonen buiten, we hebben geen kabel, we luisteren naar de radio via de schotel van de televisie. Ik luister naar het programma waarvoor ik later die ochtend een zkv ga voorlezen. Als de telefoon gaat, loop ik met mijn blaadje naar de gang en lees mijn verhaal voor. Dan loop ik terug om naar het programma te luisteren. Ik ben binnen- en buitenstaander tegelijk. Nu doe ik hetzelfde, niet voor de vrijzinnig protestanten, maar voor de katholieken. Ik luister naar het programma en als de telefoon gaat, loop ik naar de gang om mijn verhaal voor te lezen en te praten met Margriet Vroomans. Ik ken een jongen, hij heet Joost Conijn, die een vliegtuig heeft gebouwd, aangedreven door een tweedehandse automotor. Daarmee is hij van Lelystad naar Mombasa gevlogen. Hij heeft zeventig vliegvelden aangedaan, want hij kan maar voor vierhonderd kilometer benzine tanken. Hij heeft op deze reis, die maanden duurde, onbeschrijfelijke gevaren getrotseerd, waar hij laconiek over is. Vliegen is 90% verveling en 10% doodsangst, zegt hij. Hij kan niet begrijpen dat ik behagen schep in een onbeweeglijk leven. Ik kan niet begrijpen dat hij zoveel angst kan verduren. Wij zijn raadsels voor elkaar. 

die de prachtige Constantijn Huygensprijs (literaire oeuvreprijs) heeft gewonnen. 
Zijn bewonderaars blij, hij blij.
Lees het juweeltje dat hij vandaag rondstuurde. (Lees zijn hele oeuvre trouwens).

AAP
Ik ben me niet altijd bewust van de aap op mijn schouder. De aap is een uitspraak van Gerrit Komrij over de literaire prijzenregen: 'Als een schrijver in Nederland nooit een prijs krijgt, is hij echt een mislukkeling.' Ik vind het een goede, vrolijke opmerking, en hoewel ik nooit een prijs ontvangen heb, lijd ik er niet erg onder. Maar de aap is er wel, dat valt niet te ontkennen. Op maandagmiddag 1 november hangt er mist in de velden, ik ben alleen thuis, de telefoon. Een meneer wiens naam ik niet goed hoor, zegt: 'Ik mag u mededelen ...... ' De plechtstatigheid van 'mag' treft me, ik weet zeker dat hij van Vodafone is en me een nieuw, goedkoper abonnement gaat aanbieden. Hij zegt dat ik de Constantijn Huygensprijs heb gewonnen, een oeuvreprijs, een prijs voor een grote berg takjes, zkv's. Er valt een blok hout uit de hemel op mijn hoofd. Ik juich en spring in de lucht, maar niemand ziet het. Ik loop naar de deur en til de aap van mijn schouder, het is een aangrijpend, larmoyant moment, hij loopt van me weg, en dan ook nog die mist in de verte.

De één z'n dood levert de ander dagen van prachtige beschouwingen op. Zowel in kranten, als op radio en televisie is Harry Mulisch in al zijn facetten herdacht, belicht, geëerd, bijna meer tot leven gebracht dan toen hij nog leefde. Natuurlijk ken ik een deel van zijn werk, natuurlijk had ik door de jaren heen interviews met hem gezien, ik heb hem zelf één keer zelf mogen interviewen, maar het totaalbeeld dat we de laatste dagen voorgezet kregen was, zacht gezegd, overrompelend. Ik snap heel goed dat zijn boeken ineens de winkel uitvliegen: van deze intelligentie wil je meer, meer, meer. De lawine van mooie gedachten en onvergetelijke uitspraken die uit documentaires, oude gesprekken met hem en nieuwe gesprekken over hem over ons is uitgestort heb ik als weldadig ervaren. Zeker in dit steeds armer en killer wordende klimaat voelde deze lawine als warm en voedend. Ik wil Voer voor psychologen en De zaak 40 - 61 herlezen, en de prikkelende gedachtenexercitie Siegfried, en zelfs Twee vrouwen, waar ik niet van hield. Eén opmerking uit de documentaire van Cherry Duyns was zo'n typische Mulisch-zonnestraal, die me altijd bij zal blijven: muziek die je uit een raam op straat hoort klinkt het mooiste. Vanavond herhaalde de VARA het gesprek dat Pauw (minder blond dan nu) en Witteman twee jaar geleden hadden met de drie grand old men Jan Blokker, Harry Mulisch en Henk Hofland. Toen ze dit heerlijke gesprek moesten afronden spraken ze af dat ze over vier jaar weer zo bij elkaar zouden komen. Dat gaat niet lukken: twee van de drie, Blokker en Mulisch, zijn kort na elkaar overleden. Gelukkig hebben we Hofland nog.