Tussen Margreet Vermeulen en mij staat een klein opname-apparaat. We zitten in een café - een interview voor Volkskrant Magazine. Buiten staat een verwaarloosde rode bus. Ik zeg dat ik bij een kleine wending van het lot als junk in die auto zou hebben kunnen wonen. Als het opname-apparaat vol is, is het interview afgelopen. Later belt Margreet op met een plan: er wordt een zkv bij het interview geplaatst. Ik stuur Jihad, geschreven op 9 december. Overgeschreven, alleen de titel heb ik bedacht. De tekst komt uit een geschriftje bij de nieuwe vertaling van de statenbijbel. Over een bijbeldrukker die in 1545 wordt onthoofd omdat hij de bijbel in de volkstaal had gedrukt. Ik zeg tegen niemand dat alleen de titel van mij is, want ik hoop het volgende: Het zal ontdekt worden, de Volkskrant is een grote krant, er zullen zeker lezers zijn die de nieuwe bijbelvertaling hebben aangeschaft. Ze zullen me in de krant beschuldigen van plagiaat. Ik zal me verdedigen, ik zal in navolging van postmoderne Franse taalfilosofen beweren dat de tekst door de nieuwe titel van zijn fundament is getild en mijn bezit is geworden. Ik verheug me op de ingezonden brievenrubriek. Maar Margreet Vermeulen, onkundig van mijn plannetje, mailt me dat ze bij nader inzien een ander, meer persoonlijk, zkv verkiest. Ze weet niet hoezeer ze gelijk heeft met 'meer persoonlijk'. Maar mijn plannetje ligt in duigen.
Wat een indringende en gedurfd vormgegeven documentaire was dat vanavond, De Leugen, door Robert Oey. Een muzikale documentaire, waarin hoofdrolspelers (asielzoekers, boeren, Femke Halsema, Rita Verdonk e.a.) af en toe zongen, wat hun betoog kwetsbaar en ontroerend maakte. Vooral bij Rita Verdonk werkte dat heel sterk. De dilemma's rond liegen of niet liegen als je je heil in een vreemd land zoekt stonden centraal. En ook: dat er in dit soort zaken vaak alleen maar verliezers zijn. Rita Verdonk, Ayaan Hirsi Ali, de politiek, een Irakees vluchtelingengezin...wat ben je toch gezegend als je kan en wil blijven in het land waar jij en je voorouders geboren zijn. De Leugen is een documentaire die je meerdere keren moet zien, ik althans wel, om alle verwarrende indrukken die hij biedt op een rij te krijgen.
Weer zo'n misverstand: ik dacht dat ik naar believen en behoefte de ZKV's van A.L. Snijders mocht posten op mijn blog. Dat blijkt niet zo te zijn: ik kreeg een dringend verzoek van de uitgever dit niet meer op eigen houtje te doen: de ZKV's komen in boekvorm uit en mijn drang tot doorgifte zou daarmee concurreren. Ik dacht dat het juist een leuke PR zou zijn voor deze prachtige verhaaltjes, maar ik ben danook geen uitgever, ik doe maar wat...Er zijn al heel wat boeken met de ZKV's verschenen, er komen er dus nog meer. Ik wens Snijders en uitgever Paul Abels uiteraard alle mogelijke succes, dat verdienen ze!
Nee, Albert Drent, de opgestapte directeur van Het Hofnarretje, had nooit iets gemerkt van ontoelaatbaar gedrag van zijn employé Robert M., twee jaar lang niet. Nee, er was hem niks opgevallen. Nee, hij had zelf nooit iets ontoelaatbaars gedaan op de uitzwaaifeestjes bij hem thuis. Er was niets gebeurd. Het was juist hardstikke gezellig geweest, hij had pannekoeken gebakken en de kinderen hadden bij hem (en zijn ex-vrouw) gelogeerd en de volgende ochtend kwamen de ouders barbecuen, ze vonden het allemaal GEWELDIG!
kijk naar deze man, luister en huiver. Door dit soort creeps verliest de kinderopvang haar onschuld. Zelfs daar eist de privatisering zijn tol: het is handel, want de vraag overtreft het aanbod. Dus ongeacht een duister CV en verdenkingen van kindermisbruik in het verleden kan iedere engerd gewoon een keten crèches opzetten.
En zoals altijd: rotte appels in de mand zijn koren op verkeerde molens.
WAT moet ik zeggen en HOE zeg ik het in het Kats, heet het handige taalgidsje dat wijlen Rudy Kousbroek (ook auteur van het standaardwerk De Aaibaarheidsfactor) ooit schreef, samen met Sarah Hart. Het hoort in de Wat en Hoe-reeks in diverse talen. Ik heb de Katse taalgids na Kousbroeks dood (dit jaar) voor veel geld antiquarisch gekocht, maar uitgeverij Augustus heeft het in haar oneindige wijsheid opnieuw uitgegeven. Hét geschenk voor onder de kerstboom, als, zoals bij mij, je kat alle ballen uit de boom heeft getikt en je graag met hem in gesprek zou willen gaan over deze zinloze activiteit.
Bied mee op de schilderijen die drie kunstenaars van verschillende galeries beschikbaar hebben gesteld aan 3FM en het Rode Kruis voor Serious Request. Dit jaar gaat de gehele opbrengst naar de stille slachtoffers van aids, de kinderen die hun ouders hebben verloren aan deze ziekte.
Wegens grote drukte op de 3FM veilingsite kunt u vanaf nu rechtstreeks een bod uitbrengen op de schilderijen door een e-mail te sturen naar info@galeriemokum.com
U kunt op een werk bieden vanaf € 500,- , de gehele opbrengst gaat naar het Rode Kruis!
De veiling sluit aanstaande vrijdag 24 december om 16.00 uur.
De hoogste bieders krijgen dan per e-mail bericht.
Succes met bieden en fijne kerstdagen!
"Vader en zoon", 2009, olie op doek, 24x30 cm
Robert VorstmanGalerie Mokum
Robert Vorstman (1975) hield de kunstacademie na een paar maanden voor gezien en na de wereld te ontdekt te hebben als matroos em een studie Cultuur en Beleid pakte hij het schilderen weer op. Hij heeft nu al een aantal jaar een atelier in Amsterdam noord. Vorstman werkt veel naar de natuur en zijn directe omgeving is dan ook vaak zijn onderwerp. Hij weet, met minimale middelen de kleuren en het licht zo te schikken dat het lijkt of de schilderingen tot leven komen. Door zijn directe manier van schilderen lijken ook zijn portretten levensechte mensen te zijn. Eigenlijk maakt Robert geschilderde snapshots maar die term doet geen recht aan zijn levendige werk. Kleine schetsen op papier of op doek worden buiten gemaakt om in het atelier uit te werken tot grotere doeken.
Dit werk is uit zijn populaire serie die hij aan het strand in Blijburg heeft gemaakt in 2009.
"Boom", 2006, olie op doek, 25x25 cm
Jim Harris Galerie Roger Katwijk
Jim Harris (1968) woont en werkt in Amsterdam. Harris kreeg zijn opleiding in Bristol en Montpellier. In 1990 kwam hij naar Nederland waar hij al snel in het gevestigde kunstcircuit werd opgenomen. Tijdens het schilderen gaat het hem vooral om het schilderkunstig proces: schaduwpartijen versus natuurlijk licht of kunstlicht, dik opgebrachte olieverf versus nat op nat geschilderde delen, met druiper en al. Eigenlijk is het specifieke onderwerp niet zo zeer van belang; het kan volgens Harris alles zijn dat tot onze fysieke wereld behoort. Veel belangrijker is zijn streven om zo'n onderwerp in al zijn dynamiek om te zetten in een poëtisch schilderij.
"Uitzicht bij Charles", 2010, olie op doek, 30x40 cm
Gineke Zikken Kunstzaal van Heijningen
Gineke Zikken (1959) schildert in de traditie van de Nederlandse landschapsschilderkunst, maar het werk is niet traditioneel. Hoewel ze naar de waarneming werkt doet haar werk modern aan. De composities zijn vaak strak en de kleuren zijn helder doch ingetogen. Na haar studie Nederlands en een carrière in de ICT volgde ze op latere leeftijd de opleiding aan de Wackers Academie in Amsterdam. Al tijdens de opleiding ontdekte ze de schoonheid van de haven en de industrie. Dat zijn nog steeds geliefde onderwerpen. Maar het gecultiveerde landschap weet haar ook vaak te inspireren, zoals in het werk waarop u nu kunt bieden.
Vaak voel ik me totaal machteloos in de discussies over de bezuinigingen in de kunstensector. Ik heb het al vaker gezegd: tegenover de brute one-liners van de cultuurhaters werken lange verhalen over belang en schoonheid en waarden niet. Vanmiddag was ik bij een weergaloze voorstelling van De Toneelmakerij en de Firma Rieks Swarte (jeugdtoneel) en dacht ik: dit, deze voorstelling is het overtuigende antwoord op de stupiditeiten van de boven ons gestelden. De voorstelling was De Storm, van Shakespeare, gemaakt voor 8-plussers door Liesbeth Coltof en Rieks Swarte, een magische combinatie. Het is een moeilijk stuk van Shakespeare, dat met behoud van de originele elementen en taal waanzinnig licht en toegankelijk en beeldschoon is 'vertaald' naar kinderen en hun ouders. Het stuk gaat over woede (de storm), liefde, wraak en vergeving en ik heb er buitensporig van genoten. En dan zit je daar met een zaal vol kinderen en hun ouders (veel scholen gaan er ook heen) en dan denk je Hier gaat het dus om. Deze kinderen krijgen nu al de intensiteit en de schoonheid van Shakespeare mee. Ze vergeten dat hun leven lang niet. En als het goed is zullen ze hun hele leven door Shakespeare-stukken zien en andere voorstellingen en als ze geluk hebben heeft iemand, een oma of een leerkracht of een ouder, ze op hun 9e al meegenomen naar De Storm, of één van die andere prachtige jeugdtoneelvoorstellingen die we in ons land hebben. Dat kost geld, daar is uiteraard subsidie voor nodig, want hoe krijg je kinderen anders het theater in? Het is nu niet gratis, maar nog betaalbaar. Dat moet zo blijven.
Nu is De Toneelmakerij er nog, nu zijn Liesbeth Coltof, Rieks Swarte, Joost Belinfante (muziek), Carly Everaert (kostuums) en tal van anderen er nog om de mooiste voorstellingen te maken. En ze zijn de enigen niet, maar horen wel tot mijn favorieten.
En kijk even op hun speellijst, wie weet kan je er nog heen. De Storm, van William Shakespeare, een avontuur voor mensen van 8 jaar en ouder.
Ik zie André Rieu, ik zie Marco Borsato, topfiguren in hun vak die hun eigen kracht verloren aan de overweldigende bijzaken van hun succes. Ik denk aan de documentaire Janine, over de fabelachtige violiste Janine Jansen. Ook zij is in een draaikolk van bijzaken, andermans belangen en onzin terecht gekomen. Ook zij heeft hete tranen gehuild, heeft het hoofd in de schoot moeten leggen om, net als bijvoorbeeld André Rieu, te vroeg, uit verantwoordelijkheidsgevoel jegens de bulk aan afspraken, weer door te stomen.
Ik zou al die toppers die balanceren op hun randje, de film Janine willen aanraden.
en enerverend was de anderhalf uur durende documentaire over, of nee, het gesprek met Jan Blokker. In de laatste twee jaar van zijn leven gunde hij ons een testament-in-beeld, waar ik buitengewoon ontroerd door was. Met zijn laatste krachten, op het laatst zelfs met zuurstofslangetjes in zijn neus, bewees hij weer eens hoe verschrikkelijk het is dat hij er niet meer is. Zijn les in tachtig jaar Nederlandse geschiedenis (zijn leven), en vooral zijn scherpzinnige, maar sombere observaties over de grimmige golf die nu over ons heen dendert verdienen het om weer en weer bekeken te worden. Ik ga de opname van dit lange gesprek zeker nog enige malen bekijken, om mijn dorst te lessen naar intelligente, onafhankelijke analyses, die door bijna niemand (in de journalistiek) gelest wordt. Met uitzondering van Bas Heijne en Bert Wagendorp, ok. Maar zij kunnen het gemis van Blokker niet helemaal verzachten. Sterker nog, ik denk dat zij schatplichtig zijn aan zijn unieke manier van denken en schrijven en dat zij dit zelf ook vinden.
Dit programma (van o.a. Chris Kijne, Schmidt & Doebele) is nog digitaal, bij Holland Doc, te bekijken. Doe het, voor de broodnodige reiniging van verwarde geesten (zoals de mijne).
She is a TV "health guru" advocating an holistic approach to nutrition and ill health, promoting exercise, a pescetarian diet high in organic fruits and vegetables. She recommends detox dietscolonic irrigation and supplements, also making statements that yeast is harmful, that the colour of food is nutritionally significant, and about the utility of lingual and faecal examination.
This woman is 50. She is a TV cook, who eats nothing but meat, butter and desserts. So forget “join a gym and eat more celery”. This Christmas, it's food and booze all the way. And the only exercise you need is dancing.
Morgenavond (ik schrijf dit op woensdag) is een bijzonder mooie en belangwekkende documentaire op de televisie. Simpele titel: JAN BLOKKER. (Nederland 2, 23.00 uur). Chris Kijne, Stan van Engelen, Maarten Schmidt en Thomas Doebele (topfiguren van de VPRO op het gebied van documentaires) hebben Blokker de laatste twee jaar van zijn leven regelmatig bezocht en bevraagd. Hij neemt ons mee (staat in de VPRO-gids) door zestig jaar journalistiek Nederland.
Toen ik zondagmiddag bij een interview met Paul Witteman (in Fluisterende Olifanten) aanwezig was, antwoordde deze op de vraag Wat betekende de dood van Jan Blokker (Pauls grote voorbeeld, hg) voor jou?: een catastrofe. En zo is het voor mij ook: ik ken weinig mensen die ik nog zo bijna dagelijks mis als Blokker.
De documentaire van morgenavond, Nederland 2, 23.00 uur, Holland Doc, is een beetje een pleister op de wond en drank voor de dorstige ziel. Kijk, of neem op, of doe allebei.
Door een onverwacht vrije middag heb ik in een paar uur tijd vier heerlijke tv-programma's van de afgelopen dagen mogen zien.
Ik begon met het Uur van de Wolf van 5 december, een ontroerend portret van J.K. Rowling n.a.v. de laatste Harry Potter. Het was een herhaling en ik geloof dat ik hem al een keer gezien had, maar dat maakte mijn tranen er niet minder heet van.
Toen de twee laatste afleveringen van Strafpleiters (Kijken in de Ziel), topadvocaten zoals dat heet met fluwelen scherpte ondervraagd door Coen Verbraak. Over de grenzen van het vak, het geweten, de persoonlijke dilemma's, ongelooflijk goede serie was dat weer. Deze serie overtrof wat mij betreft die van de psychotherapeuten en de topcoaches, en daar was ik al zo van onder de indruk. What's next Coen Verbraak?
Tot slot wil ik Pavlov aanbevelen, waar ik er 2 van heb gezien. De vraag die centraal staat bij deze NTR-serie rond acht BN-ers is: Waarom ben ik zo? Jack Valkering gaat met telkens iemand anders langs wetenschappers die proefondervindelijk proberen uit te zoeken waarom iemand een bepaalde aanleg of talent heeft. Vanavond zag ik een heerlijke aflevering met de topkok Alain Caron. Waar schuilt zijn talent in en waar komt het vandaan? Vorige week zag ik de acteur Edo Brunner uitzoeken waarom hij dik is.
Al met al: ze zeggen vaak Er is niks op de tv, maar dat is gewoon niet waar.
Rialto Podium - documentaire in aanwezigheid van de regisseur
Za 4 december, 16.00 uur:
HOMELAND
George Sluizer | Nederland | 74' | 2010
In Homeland keert George Sluizer terug naar de twee Palestijnse families die hij al sinds 1973 volgt en portretteert (in drie eerdere films: Land der vaderen (1974), A reason to go (1978) en Adios Beirut (1983)).
De families (de één christelijk, de ander moslim) zijn in 1948, het jaar dat de Israëlische staat werd uitgeroepen, gevlucht naar Libanon.
Het is een warm weerzien, waarin hij het verhaal van de families koppelt aan zijn eigen geschiedenis. Het maakt de film tot een zeer persoonlijk en emotioneel statementover het tragische lot van het Palestijnse volk.
Mede door een bijna-doodervaring in 2008 had het maken van Homeland voor Sluizer een grote urgentie en hij maakt van zijn woede over de bejegening van de Palestijnen door Israël bepaald geen geheim in deze film.
Bij de eerste vertoning tijdens het Filmfestival van Abu Dhabi won Homeland de Black Pearl Award voor beste documentaire. De geldprijs van $ 50.000 werd door George Sluizer persoonlijk in ontvangst genomen.
George Sluizer is bij de vertoning aanwezig en wordt na afloop van de film geïnterviewd door Hanneke Groenteman
Elz de Korte vraagt: Wil je aandacht besteden aan het werk van de NLfotograaf René Clement uit New York, die de Nederlandse roots in Orange City, Iowa schitterend heeft gefotografeerd en nu op zoek is naar fondsen. Kijk ook naar de portretten, echt geweldig: http://www.reneclement.com/Text/OC-text.html
Beste dierenvriend(in), Ik wil je graag wat vragen! Mijn collega Sjoerd is genomineerd voor 'Communicatieman van 2010' vanwege zijn succesvolle campagne tegen de kiloknaller. Dat is een hele prestigieuze vakprijs! En Sjoerd verdient het echt om die te winnen. Afgelopen zomer schudde hij heel Nederland wakker door de prijs van kip te vergelijken met die van kattenvoer. Deze prijs is niet aleen belangrijk voor Sjoerd en Wakker Dier, maar ook voor de dieren! Want als Sjoerd de prijs wint, is dat een duidelijk signaal naar supermarkten om echt te stoppen met de kiloknallers vol dierenleed. Dieren horen niet voor dumpprijzen in de winkel te liggen. Dieren hebben recht op een goed leven, met buitenlucht. Sjoerd zelf is te bescheiden om het je te vragen, dus daarom vraag ik het aan jou: wil je alsjeblieft je stem uitbrengen op Sjoerd? Tegen de kiloknaller?
En misschien willen je vrienden ook stemmen! Stuur dan dit mailtje door.
Alvast bedankt!