Op donderdagmiddag 14 januari zie ik bij Het Gesprek een gesprek van Theodor Holman met Edwin de Roy van Zuydewijn (en diens hond Pablo). Leuk, dacht ik, zo vlak nadat de nationale Ombudsman een vernietigend rapport heeft uitgebracht over de aanklacht van De Roy van Zuydewijn, nu al een reactie! De Ombudsman heeft eigenlijk alle veronderstellingen van De Roy van Z. ongegrond verklaard, zijn carrière is niet aantoonbaar geschaad door manipulaties door het koningshuis, maar geheel door eigen gebrek aan kwaliteit. Hij is niet brodeloos geworden door toedoen van de 'hogere machten' en de veiligheidsdiensten in dit land, maar heeft dat op eigen kracht bewerkstelligd. Ik was reuze benieuwd naar zijn reactie hierop. Maar wat wou het geval: dit gesprek met Theodor Holman was oud, en dateerde van vlak na het bekend worden van het voornemen van de Ombudsman om de klachten te onderzoeken. Edwin verkeerde in een complete overwinningsroes-avant-la-lettre, hij zou eindelijk zijn gelijk halen, de naam van hem en zijn familie zou onweerlegbaar gezuiverd worden en hij speculeerde zelfs op het moeten aftreden van premier Balkenende. Zijn mond stond op huilen (daar kan hij niks aan doen, daar staat die altijd op), maar zijn stem was hoog en zelfverzekerd. Een juichtoon. Ik heb me steeds afgevraagd hoe hij erbij zit nu hij zijn gelijk niet gekregen heeft. De huilmond had hij al, ik ben bang dat de rest nu ook meehuilt. Hij is een rare figuur die niet helemaal spoort, volgens mij, maar ook wel zielig.