als in politiek geïnteresseerde burger heb ik het deze dagen niet makkelijk. Ik kan niet schaken, vind het politieke bedrijf ingewikkeld en probeer het beetje hersens dat ik heb echt op volle toeren te laten werken. Maar ik word erg op de proef gesteld. Tegelijkertijd vochten twee voormannen in de politiek voor hun positie. In het zuiden van het land burgemeester Leers van Maastricht, in Den Haag premier Balkenende. De één gleed uit over een vakantiehuis, de ander struikelde over een oorlog. De één betuigde spijt, gaf fouten toe en smeekte om vergiffenis. De ander hield door dik en dun vol dat hij geen fouten had gemaakt en dat hem niets te verwijten viel. De één werd onthoofd door o.a. de Partij van de Arbeid in zijn gemeenteraad (uiteraard geholpen door de meerderheid in de raad), de ander werd gered door de Partij van de Arbeid (uiteraard geholpen door de coalitiegenoten). Een vakantiehuis kostte een stad een uitzonderlijk goede burgemeester, een oorlog was (nog) geen reden om een draaiende en stuntelende premier, met in zijn kielzog een heel kabinet, naar huis te sturen. Leers viel vanwege 'imagoschade', Balkende viel niet, ondanks 'imagoschade'. 

Het uur van de waarheid heet Afghanistan.