Dit was nou zo'n weekeind met een gouden randje, alhoewel....

Het begon met de film A Serious Man (Coen Brothers), een groot feest! Toen de film Where the wild things are (Spike Jonze, Dave Eggers), ontroerend voor jong en oud. Toen naar de overzichtstentoonstelling van de Nederlandse modekunstenaar Alexander van Slobbe in het Centraal Museum in Utrecht. Wondermooi.

Bezoek aan nieuwe appartementen, gemaakt door tekenaar/architect Joost Swarte in de Amsterdamse Willemsstraat moest ik even uitstellen (kan nog tot in maart, schijnt prachtig te zijn) omdat ik ook nog naar de opera-in-Pathé ging: Der Rosenkavalier, topuitvoering uit de Met in New York, met Renée Fleming, directie Edo de Waart, op groot doek, in Tuschinski. Om de paar weken een schitterende opera op zondag, lekker in de bioscoop. Geweldig was het. Huilen en lachen en genieten voor 10.
 
Toen een lekkere Fluisterende Olifanten, Theodor Holman en Gijs Groenteman, goede gasten (Nop Maas, biograaf Reve, Koos Breukel, topfotograaf, Katja Herbers, superactrice) en verrassend goede muziek door Nico Dijkshoorn en 2 vrienden, The Hank Five, die zou ik heel graag in De Wereld Draait Door willen horen! Al moet je eigenlijk naar hun muzikale/literaire optredens gaan, met o.a. TP.F. Thomese. Overal in het land. Nico Dijkshoorns site voor alle nodige/nuttige/onnodige/onnutte info.
. Beter dan 1 minuutje DWDD.
Terwijl ik 's avonds in de Stadsschouwburg in Amsterdam genoot van Drei Farben van de Münchner Kammerspiele in de regie van Johan Simons, met o.a. Jeroen Willems, was tegelijk de slotaflevering van Annie M.G. op Nederland 2, met, alweer, in een klein rolletje, diezelfde Jeroen Willems (als Willem Nijholt). Traantje geplengd om de prachtige slotscène. Heel knap gedaan van Dana Nechuztan.

Ik vertel dit allemaal zo verschrikkelijk uitgebreid, omdat het een gouden weekeind was. En ik altijd zo graag mijn enthousiasme deel, zelfs met mensen die ik helemaal niet ken.

En als je dan zoveel moois en interessants hebt meegemaakt, komt het bericht in de NRC van zaterdag (pag. 3) dat de onderzoeksjournalistiek bij de publieke omroep in hun voortbestaan bedreigd wordt, heel hard aan. Programma's als Argos, Zembla, Tegenlicht, Reporter dreigen te verdwijnen of, in het gunstigste geval, rond middernacht geplaatst te worden.

Vergis je niet mensen, actualiteitenuren en talkshows kunnen de echte onderzoeksjournalistiek niet vervangen. Onderzoeksjournalistiek kost tijd, geld en uiteraard vakmanschap. Het zijn belangrijke bijdragen aan informatievoorziening en kritisch volgen van vaak ondoorzichtige maatschappelijke processen. Het verdwijnen of minimaliseren van dit soort programma's is een gevaarlijke verarming in een al kaal geslagen omroeplandschap.