Vanochtend werd ik wakker en waande me Agnes Kant. Ik werd wakker met een wat-is-er-ook-alweer-voor-naars-gevoel. O ja, ik heb mijn ziel en zaligheid aan de wilgen gehangen, ik ben geen SP-boegbeeld meer.
Onmiddellijk daarna overviel me een ander gevoel: wat-is-er-ook-weer-voor-heerlijks: o ja, ik ben geen SP-boegbeeld meer. Ik heb mijn leven terug. Ik mag weer lachen, drinken, ik ga shoppen met mijn dochters, ik ga op een kookcursus, ik laat mijn nette pakjes in de kast hangen en hou mijn joggingpak van de sportschool soms de hele dag aan. Ik blijf de kranten lezen, ik blijf het nieuws volgen, ik blijf mijn mening houden. En ik zal mijn vuur en mijn kracht en mijn bezeten betrokkenheid bij mensen in de verdrukking op een andere manier vorm geven dan in de slangenkuil van de vaderlandse politiek. Ik dacht Ik krijg een nieuwe kans, mijn leven krijgt een nieuwe glans (vrij naar Shirley Zwerus). Zo werd ik wakker toen ik dacht dat ik Agnes Kant was.
Ik hoop dat Agnes Kant zo ook wakker werd.