Een tijd geleden schreef ik al iets over mijn geliefde dierenarts Menco Heun. Kanker had hem te pakken gekregen en hij had ons, de ouders van de dieren uit zijn praktijk, gezegd dat hij de strijd met de ziekte ging aanbinden en ophield met dierendokteren. Dat was al een klap: ik hield veel van hem. Ik weet niet hoeveel van mijn poezen door zijn liefdevolle handen zijn gegaan in de minstens 30 jaar dat hij mijn dierendokter was. Hij heeft ze ingeënt, ontvlooid en ontwormd, nagels geknipt, gedragstherapie gegeven, opgepept als ze ziek waren, in slaap gebracht als het niet verder meer kon. Hij heeft een keer een belangrijke bijdrage geleverd aan een Schreeuw van de Leeuw waarin we een slapende poes nodig hadden. Hij had grote liefde voor dieren zonder sentimenteel of weekhartig te zijn. Hij zette zich op allerlei manieren in voor het dierenwelzijn. Ik had lange gesprekken met hem over kunst en liefde, hij is in al die jaren een soort vriend geworden die niet in je vriendenkring figureert, maar die je geweldig mist als hij er niet meer is. Vanavond las ik zijn overlijdensadvertentie in de krant. Verbreidt verdraagzaamheid stond erboven. Hij is 66 jaar geworden. Dierenkliniek Vondelpark blijft een goede praktijk, maar de huisdieren van Amsterdam en hun eigenaren zullen MENCO HEUN enorm missen.