Beetje bittere gedachten:

- Geen waardeoordeel, maar een gedachte: kleine (hulpeloze) kinderen en kinderen-in-de-maak zijn 'redenen' voor Wouter Bos en Kamiel Eurlings om de landspolitiek te verlaten. Prijzenswaardig. Een totaal hulpbehoevende (want zeer invalide) vrouw is voor Job Cohen geen 'reden' om zich voor 200 % aan de landspolitiek te gaan wijden. Rare tegenstelling. Ik ben er overigens van overtuigd dat Lidy Cohen een doorslaggevende stem heeft gehad in de stap van Job Cohen, anders had hij het zeker niet gedaan.

- de dag na donderdag 11 maart is er noch voor Wouter Bos, noch voor Job Cohen (in het lawaai van juichen en klappen van de partijgenoten) een aanleiding om ook maar 1 woord van verdriet in de openbaarheid te wijden aan het overlijden van de grootse politicus Hans van Mierlo. Met Felix Rottenberg dacht ik Hadden jullie niet een paar dagen kunnen wachten met deze wachtwisseling? Job Cohen heeft daar zijn spijt over betuigd, maar toch...wat een onaantrekkelijke onmenselijke wereld is de politiek toch.

- Het afscheidsgebaar van Job Cohen voor de stad Amsterdam was het katholieke zegenen van de boor die de fundamenten van 'zijn', nee van onze stad naar God gaat helpen.

- drijfveer van de twee vertrekkers zal volgens mij voornamelijk zijn zich eindelijk los te maken van de vermaledijde Balkenende-norm en, zeker voor Wouter Bos, van de vermaledijde naamgever van die norm. En naast hun nieuwe banen iets meer tijd voor hun privéleven te hebben.

- de grachtengordel, nog preciezer: de Herengracht, is in minder dan 24 uur, twee mooie aantrekkelijke bewoners kwijt geraakt, twee slimme sexy mannen. Allebei prachtige sprekers met prachtige stemmen. Waarbij moet worden aangetekend dat Van Mierlo een nog begenadigder spreker was dan Job Cohen. Ramses Shaffy zong het al: Het is stil in Amsterdam.

- Ineens verloor de lege mantra van Geert Wilders (allochtonen knuffelen, kopjes thee drinken, Marokkaans tuig) die hij vandaag weer als een automatisch geweer afvuurde tegen Cohen alle kracht: het werd eigenlijk zielig. Ik heb goede hoop dat zijn schrille opgefokte kreten afketsen op Cohens rustige overtuigingskracht. Dat mensen ineens een ander gevoel krijgen in hun buik (als ze daarmee denken), dat het warmer wordt daar bij Cohen dan bij Wilders.

- sleutelwoord bij hoopgevende politici is charisma (chorizo zoals Paul de Leeuw het ooit noemde). Pim Fortuyn had het, Van Mierlo had het, Job Cohen heeft en Femke Halsema heeft het. Ik heb nog wat hoop op Lodewijk Asscher en Eberhard van der Laan, maar die moeten er nog wel op oefenen.

- Ik denk echt dat Job Cohens grote ideaal is een bindende rol te spelen op het hoogst mogelijke niveau in dit land. Ik denk niet dat hij zoekt naar macht, maar naar zoveel mogelijk invloed voor wat hij nastreeft.

- Wat geen vrouw tot nu toe heeft bereikt zonder uitgelachen of geminacht te worden, is de heren-vertrekkers wel gelukt: er wordt serieus gediscussieerd over het belang van al dan niet aanwezige ouders (vaders) bij kinderen. Als Femke Halsema zou zeggen dat ze haar politieke carrière aan de wilgen hing vanwege haar kleine tweeling, zou het gesprek heel anders gelopen zijn. Gelukkig hebben we Cisca Dresselhuys nog om mijn stiekeme bedenkingen te verwoorden. Ik denk dat de afkeer van Balkenende omgekeerd evenredig is aan de liefde voor vrouw en kinderen.

- Ik denk dat het CDA zichzelf heeft opgeknoopt aan Balkenende. De enigen die de partij voor een vrije val kunnen behoeden zijn Bianca en Amélie. Dan komt de partij misschien met de schrik vrij.