Vannacht werd het indrukwekkende betoog van Hans van Mierlo over de besluitvorming in de Tweede Kamer over een eventuele parlementaire enquête over onze deelname aan de oorlog in Irak herhaald. Hij sprak toen indrukwekkend bij Pauw & Witteman aan de vooravond van het Kamerdebat over de enquete over de grondrechten die een volk, zeg de volksvertegenwoordiging, zeg de Tweede Kamer heeft om geïnformeerd te worden. Vooral de PvdA-fractie stelde hem diep teleur dat ze van dat grondrecht geen gebruik maakten. 
Ik was toen het betoog van Van Mierlo voor de eerste keer werd uitgezonden tot tranen toe geroerd over zijn rustige, intelligente, bevlogen en visionaire betoogtrant en denkwijze. Het was zeldzaam mooi en, à la Van Mierlo, bijna literair geformuleerd. Ik heb dat toen ook opgeschreven in mijn weblog.

Nu, nu hij is overleden, werd ik heel verdrietig toen ik de herhaling zag. Er zijn nog maar zo weinig fatsoenlijke, weldenkende, elegante, muzische, welbespraakte mensen met gezag. Steeds minder. De eencelligen lijken op alle fronten de boventoon te voeren. Het intellect van een man als Hans van Mierlo is onmisbaar. Nou ja, zal node gemist worden. Een ondraaglijk verlies voor zijn vrouw, zijn geliefden, zijn vrienden, zijn gelijkgezinden en voor, verder weg, mensen zoals ik die dorsten naar en zich laven aan grote geesten in de woestenij van stupiditeit.