Vanochtend schreef ik dat ik het gesprek (Buitenhof) met Femke Halsema en prof. Arnold Heertje zo'n verademing vond. Vanavond wist ik nog beter waarom: na het 'gesprek' dat Job Cohen moest voeren met Sven Kockelman (Oog in Oog). Dat gesprek benam me de adem door de bijterigheid, de snelheid, de mitrailleursnelheid waarmee de vragen op Cohen werden afgevuurd. Van dat hele gesprek is me alleen Cohens uitspraken over een eventuele missie naar Uruzgan bijgebleven, omdat dat 'nieuwtje' (de PvdA draait) ruim gelekt is van tevoren, zodat het de afgelopen dagen overal rondgeblazen werd. Verder kon ik alleen maar zien dat Cohen zijn handen op tafel had, zijn oude autoritaire vaderlijke zelf had hervonden (na het zwakke optreden in Nova) en dat Kockelman ongeveer klaar kwam op zijn eigen fantastische vragenvuur. Zinloos gesprek waar ik alleen maar opgefokt en moe van werd.