die je niet winnen kan, zong Bram Vermeulen. En dat is nou net het probleem waar ik in deze tijd mee worstel. Zeker na de 'radiostilte' (een blessing in disguise) door de vliegtuigramp in Tripoli lijkt het wel of de politieke arena wordt voortgestuwd door een dubbele dosis testosteron. Het lijkt wel of alles op alles wordt gezet om ons af te houden van een afgewogen keuze op 9 juni. "Het gáát bij deze verkiezingen weer ergens om!" is de mantra die je nog al eens hoort, maar waar gaat het eigenlijk om? Of iemand de grootste bek heeft? Of iemand af en toe een getal niet weet? Of iemand een populistische oneliner weet te plaatsen? Of iemand de meeste eikelglans ten toon spreidt? Ik kan eerlijk gezegd geen touw meer vastknopen aan de lawine van getallen, procenten, CPB-doorberekeningen, zorgtoeslagen, eigen bijdragen en hypotheekrenteaftrekken. Ik geniet van echte wedstrijden als Bayern München - Inter, Roland Garos, binnenkort het WK. Zelfs de wedstrijd die Songfestival heet biedt me plezier. Daar zijn spelregels die ik snap, daar zijn behendige spelers, daar zijn heldere uitslagen. De beste wint of je verliest. Daarna een analyse door kenners (de Jan en Joeri Mulders bijvoorbeeld, of Cornald Maas) en je gaat bevredigd over tot de orde van de dag. Maar zodra de politiek zich degradeert tot een ordinaire wedstrijd, haak ik af. Ik wil geen debat meer zien, verdraag de bijtende interviews niet meer, ik ben de examenvragen totaal zat. Ik ga op 9 juni gewoon met mijn intuitie/onderbuik stemmen, ook als de kandidaat/kandidate van mijn keuze een keer een getalletje of een jaartalletje niet paraat heeft. Ik stem op de verstandigste, visionairste, geestigste, helderste en knapste kandidaat/kandidate. En tot die tijd: een mooie opera, een lekkere film, een spannend boek, een goede documentaire. En een prachtig liedje: