hoeveel mannen aan borreltafels voor- en nalullend over voetbal kan een mens verdragen? Hoe hysterisch kunnen de zitjes zijn, hoe ver weg moeten ze om lekker te ouwehoeren, hoe rijk worden ze allemaal van het geklets dat ze net zo goed zonder camera's in hun stamcafé's zouden kunnen doen? Ik vind het allemaal prima, Tafels van Vijf plus Vrouwen en Paarden in het kwadraat, zonder dat ze met de grond gelijk gemaakt worden omdat ze allemaal kletskousen in kippenhokken zijn. Ik kijk er zelf ook met enige graagte naar, al denderen hun wijsheden m'n ene oor in en m'n andere oor onmiddellijk weer uit. Ze hebben het naar hun zin, de jongens, en dan is Moeder allang blij. Alleen: nu hebben de diverse kippenhokken toch ruzie. Het hok van de publieken en het hok van de commerciëlen schelden elkaar verrot en zagen de poten onder hun zitjes vandaan. Geen idee waar het precies over gaan, maar toppunt van alles vond ik wel (en dat bleef in mijn oor haken) dat Jack van Gelder (publiek, kaal en bruin) het scheldkanon Johan Derksen (commercieel, dik en besnord) 'grachtengordeljournalistiek' verweet. Nou weet ik één ding zeker: Johan Derksen zou liever dood neervallen dan in de grachtengordel leven, laat staan dat hij de journalistiek uit deze heerlijke woonwijk zou ambiëren. Daar heeft Jack van Gelder, zelf ook heel vies van de grachtengordel, toch een lelijk minpuntje gescoord.