..en toen ik vandaag in die prachtige, door velen vervloekte grachtengordel temidden van een extatische Oranje massa stond te juichen voor het Nederlands elftal, en toen we later op het Museumplein met ons honderdduizenden Bloed, Zweet en Tranen zongen ('de koek is op'), wist ik één ding zeker: dit volk snakt naar saamhorigheid, naar met z'n allen, naar feesten zonder rotzooi, naar opgepakt in een bomvolle stad elkaar toch ruimte gunnen, naar geen cynisme, geen gescheld, naar de good old gezelligheid. Nummer 2 was vandaag nummer 1 en de zwartkijkers waren lekker thuis gebleven. Een grote dikke oranje pleister op de wonden. Het was een heerlijke troostrijke dag, waarmee onze nieuwe burgemeester overigens een goede eerste klap-daalder-waard heeft uitgedeeld.