mijn warme weekje Madrid had als grootste voordeel dat er geen voor mij begrijpelijke televisie was en dat zelfs mijn krant er niet te koop was. Natuurlijk was er wel internet, dus ook mijn krant op internet, maar dat is minder belastend dan de verslavende diarree die televisie heet. Ik heb nog niets gezien van alle bordkartonnen vernieuwingen (als ik de tv-recensies mag geloven), Wakker Nederland, Powned, Uitgesproken, Nieuwsuur: ik heb ze allemaal nog buiten de deur weten te houden. Eerst moet de biografie Nina (= Brink, Storms, Aka, Vleeschdraager) uit, en het hilarische boek van David Sedaris Van je familie moet je het hebben  (ik ben een late lezer van deze schrijver die al een enorme schare fans heeft, ook in Nederland). Bovendien ga ik hierna alles van deze Sedaris lezen, deze schrijver verhoogt mijn levensvreugde aanzienlijk. Dus als het goed is zal ik geen tijd hebben voor de televisie, ik heb ook nog andere bezigheden....

O, nou zit ik toch naar de finale vrouwehockey Nederland-Argentinië te kijken. Ik vraag me af of de dames, die tweede van de wereld zijn geworden, morgen ook riant gehuldigd zullen worden, net als de tweede van de wereld-voetballers. Guess not. O, en het nieuwe Brandpunt wil ik toch ook even zien (pittig en pathetisch), en de gedramatiseerde reconstructie van de moordzaak Ina Post (erg goed, met name door Karina Smulders). 

Nee, uit die televisie, morgen begint het gekluif aan Wilders en de formatie weer, ik moet er niet aan beginnen. Maar ja, het vlees is zwak...dus ik beloof niets.