dat dacht ik toen de Koningin, in haar eentje tussen de kleurige stelletjes op het balcon na de Troonrede, terug schreed haar paleis in. Een beetje vleugellam gemaakt door het onelegante gedoe van het nieuw rechtse kabinet-in-wording. Het was een gedenkwaardige Troonrede. Er werd niets nieuws gezegd en de Koningin versprak zich vaker dan ooit tevoren in een Troonrede. Logisch, als je tot een loos ritueel bent gereduceerd. De Troonrede was geschreven onder verantwoordelijkheid van een afgeserveerde premier. Het CDA wankelt door, op weg naar een geregisseerd schijncongres, uitgehold door steeds meer wijze mannen en vrouwen die, zoals Herman Wijffels elegant aangaf, de nieuwe tunnelkoers naar rechts niet kunnen verdragen. Ook de VVD gaat veren laten, Joris Voorhoeve is al weg, reken maar dat er meer liberalen (echte liberalen) volgen, die de leiband van Wilders onverdraaglijk vinden. De Troonrede ging over respect en fatsoen. Fluiten in het donker, plassen tegen de wind in, fatsoen moet je doen en dit is meer dan ooit een loze bewering. 

Het wachten is op de frisse daadkrachtige wind van Jack de Vries, die even stil gezeten heeft toen hij geschoren werd, maar zich vast al warm loopt om het aangeschoten CDA de nieuwe politieke vechtcultuur in te loodsen. Misschien geïnspireerd door de daadkracht van Johan Cruijff. Die vindt dat het hele boeltje bij Ajax weg moet, De Vries zal de opruiming bij het CDA begeleiden en de echte nette mensen kijken verdrietig vanaf de zijlijn toe.