ik zat na te denken waar en wanneer ik geniet.

Gisteren van de documentaire Janine. En van de documentaire Over de streep. En van la Traviata die ik net in Rome mocht zien. En van deel 2 van de biografie van Gerard Reve die ik aan het lezen ben. En van David Sedaris die ik net heb leren kennen (als schrijver). 

Maar ook van vrolijke tv-programma's die geweldig bedacht zijn, in hun soort: Expeditie Robinson (ben ik verslaafd aan), The Voice of Holland (spannende talentenjacht) en van de prestatie van Wendy van Dijk die als super-BN-ster weer iets bedacht heeft waardoor ze volkomen onherkenbaar en heel geestig andere BN-ers in een valstrik lokt. Ze onthulde haar nieuwste creatie Loes, beetje geschifte fan van het Nederlandse lied, bij De Wereld Draait Door. En zelfs Marc Marie Huijbregts, die dit al een keer had meegemaakt met het Dushi-type, trapte er volledig in terwijl hij ongeveer op haar schoot zat. Hij lachte als een boer met kiespijn, hij had haar tenslotte een beetje belachelijk gemaakt als gekke hysterica, maar moest toch met ons allemaal een diepe buiging maken voor Wendy van Dijk en haar team, die dit voor elkaar kregen.