Eerlijk is eerlijk: ik voel me vooralsnog wel goed bij het nieuwe premierschap van Mark Rutte. Hij brengt in elk geval weer wat dynamiek in Den Haag, wekt de indruk dat er af en toe gelachen kan worden, dat er een soort stevigheid is aangetreden die we heel lang node hebben gemist. Hij roept ook mijn strijdlust op, want we kunnen dit nieuwe kabinetsbeleid natuurlijk niet zomaar over onze kant laten gaan, als 'linkse hobbyisten.
Maar zijn energie is verfrissend en vergeleken bij hem is oppositieleider Job Cohen overdekt met een grijs waas van onmacht. Rutte ('premier Rutte' klinkt nog wel onwennig, hij blijft Mark) onderscheidt zich in gunstige zin van de grijze pakken om hem heen en het zou me niet verbazen als hij ook nog wel kans ziet heel af en toe met zijn oude vrienden door te zakken. In elk geval zal hij het stof van Balkenende uit het Catshuis blazen en brengt hij leven in die brouwerij. 

Nu nog eens zien hoe hij de sluipwesptaktiek van Wilders te lijf zal gaan: al die lontjes die in het kruitvat van het gezonde volksgevoel nu al geworpen zijn: we moeten 130 km/u mogen rijden en als dat wettelijk nog niet mag, moeten ze toch meteen ophouden met bekeuren.
En: als hij veroordeeld wordt door de rechter zullen miljoenen Nederlanders met hem niet meer geloven in het Nederlandse rechtsstelsel.  
En zo zal hij vanaf de zijlijn permanent de rechtsorde ondermijnen, zoals een echte populist betaamt. 
Het wordt een hele klus voor Mark Rutte om de boel (= het volk) bij elkaar te houden.