Ik heb al verteld dat mijn vriendin Maud Keus is overleden, op dinsdag 2 november. Zij was regisseur, producer bij de VPRO, later free lance. Documentaires gemaakt met Hans Keller en alle programma's met Kees van Kooten en Wim de Bie helpen maken. "Zonder Maud waren wij nergens"  schreven zij boven hun rouwadvertentie.

Op de begrafenis werd prachtig gesproken, o.a. door Mauds hartsvriendin Ingrid Harms (Vrij Nederland) en door Kees van Kooten. Zijn toespraak was voor een deel zeer persoonlijk, voor een deel behartenswaardig voor iedereen, ook als je Maud niet gekend hebt. Dat laatste deel wil ik iedereen graag laten lezen. Kees van Kooten noemde het zelf: harde troost.

(...) 

Maar terwijl ik dit zeg denk ik tevreden: zo, dat zal Maud best leuk van mij vinden.
En dat blijft het eeuwige, godsgruwelijke misverstand :
Maud kent mij niet meer, want Maud Keus is dood.
Zij kent niemand van ons meer. Wij moeten onder ogen durven zien dat deze hele uitvaart haar niets doet.
Wij zijn hier voor onszelf en niet voor Maud.
Om Maud ja, maar niet voor Maud.
Maud denkt helemaal niet meer aan ons.
Dat zou een grote Troost moeten zijn, maar wij beleven dit als een stuitende onrechtvaardigheid. 
Wij kunnen maar niet geloven dat de overledenen zich helemaal nergens nog iets van aantrekken.
Zij reageren totaal niet op onze verleidingskunsten, zij slaan in het geheel geen acht op onze wanhoopspogingen om contact met hen te maken en evenmin is het zo dat zij ons van een veilige afstand bekijken. 
En dat weten wij wel, maar wij weigeren dit te aanvaarden. Zelfs diep in de donkerste grot geloof je niet in de volslagen duisternis, je blijft wachten tot je ogen hieraan gewend zijn en je tenminste je eigen hand kunt zien.
Hoe lang moet het zo doodstil en stikdonker blijven voordat wij accepteren dat wíj het zijn, die niet langer voor Máud bestaan en dat niet één van onze vierhonderd namen haar nog iets zegt.

En daar zitten wij dan voor de rest van ons leven, met schorre kelen van alle liefde, dankbaarheid en bewondering die wij Maud zouden hebben verklaard wanneer wij haar op een dag zouden hebben weergezien.

Zonder Maud waren wij nergens.

Vanaf nu zullen wij alles alleen moeten doen.

Wat kúnnen we dan doen ? 
Maud voor eeuwig ter harte nemen. 

Wanneer wij allemaal slechts een kwart van Mauds hart uitdragen, gaan Amsterdam, Hilversum en half Nederland er qua smaak, beschaving, artisticiteit,  kwaliteit, plezier, wellevendheid, trouw en zorgzaamheid met sprongen op vooruit.

Dag Maud ! Goedenacht Maud !