En zo begon, op een wisselvallige voorjaarsdag in april, om half vijf in de middag, ineens de verkiezingsstrijd. De PVV denderde al volop met hun slogans: WEG MET EUROPA, WEG MET DE EURO, Nederland voor de Nederlanders. De zwarte piet gaat helemaal naar Europa. Dommepraat, onderbuikretoriek, borstklopperij op niks af. Wij hebben onze rug recht gehouden, wij komen op voor de arme ouderen, voor Henk en Ingrid of hoe ze ook mogen heten. Verhagen en Rutte leken boos/verbaasd, gaven Wilders voor de volle 100% de schuld, terwijl je weet dat als je je met een onbetrouwbare partner engageert, je het lid op je neus kan krijgen. Iedereen geeft nu iedereen de schuld, zoals Simone Weijmans van het journaal zei: Zwarte piet krijgt het druk.

Het grote gedogen is afgelopen, het kabinet is volkomen vleugellam. Rutte zal steun moeten zoeken voor nog te nemen maatregelen bij de linkse partijen. waar nu ook grote problemen liggen.  Met name problemen voor de SP, die zich moet onderscheiden van de PVV, maar voor een deel op dezelfde aambeelden hamert: de ouderen mogen de prijs van deze crisis niet betalen, de 3 % uit Brussel mogen niet heilig zijn, de economie mag niet totaal stagneren door bezuinigingen.

Waarschijnlijk zijn de draaikonten van het CDA en van de VVD wel blij dat ze van die grove Wilders c.s. af zijn, die voortdurend beledigingen naar Jan en Alleman (o.a. over het Turkse staatshoofd) rondstrooiden, maar waar Rutte dan niet hardop afstand van kon nemen, een gedoogpartner stoot je niet voor het hoofd immers.

Dit alles laat een vieze smaak na, als de verkieingen nou in godsnaam maar eens goed uitpakken. Wat mij betreft een flinke meerderheid voor linkse partijen, desnoods gedoogd door de VVD.