Wat was het mooi, de landing op aarde van de astronauten, gisteren. Vooral natuurlijk van 'onze' André Kuipers', die uit de capsule werd gewrongen. Ik moest aan een bevalling denken, al die vroedpersonen die voorzichtig maar met kracht een hulpeloos wezen uit de baarmoeder wrongen. Als een baby werd hij door liefdevolle handen naar een glijbaan geleid en in een zachte stoel gelegd. Met doeken werd zijn gezicht gedept. Hij lachte, natuurlijk (het was immers André), de kuilen in zijn wangen waren er al, maar hij was verder hulpeloos als een baby. Kon niet lopen, voelde zich 'belabberd' maar tevreden. Zo voelt het dus als je maanden gewichtloos in de baarmoeder hebt gedobberd en van een glijbaan in de echte zware wereld komt. Welkom in het leven!