Is er een mooiere manier om Nelson Mandela's 94ste verjaardag te vieren (18 juli) dan een prachtig concert van Paul Simon bij te wonen, 25 jaar na het uitkomen van Graceland? Een Afrikaanse ode aan Mandela zat erin, alle oude hits van Simon en natuurlijk een rijke greep uit de mooiste plaat ever: Graceland. Met Ladysmith Black Mombaso en alle Afrikaanse muzikanten en zangers/zangeressen van de oerplaat. Het was groot feest in Ziggodome in Amsterdam (ook al zo'n perfecte zaal).

(foto G. Groenteman)

Het is herfst in dichtersland.

Vanavond hoorde ik anderhalf uur lang op de radio (Zomernachten, NCRV) Hans van der Wal praten, zonder interviewer, gewoon alleen, over zijn dochter Floor van der Wal, begaafd stand-up comedian, die vorig jaar werd doodgereden. Er is nu een boek van en over Floor en na het prachtige ontroerende krachtige verhaal van vader Hans, denk ik dat we dit boek allemaal moeten lezen. Om Floor alsnog te leren kennen, voor zover dat al niet zo was. Met terugwerkende kracht betreur ik het, zeker na het horen van de fragmenten die haar vader liet horen, dat ik haar nooit in levende lijve heb gezien. Dit boek is een monument voor een veelbelovende bijzondere stand-upper.

In het Persmuseum in Amsterdam (Zeeburgerkade 10) is een heerlijke tentoonstelling te zien van twee Nederlandse tekenreuzen. Jo Spier was een inspiratiebron en voorbeeld voor Peter van Straaten. Spier voor en kort na de oorlog, Peter (gelukkig) tot op de dag van vandaag (Vrij Nederland, NRC). Een absolute must see, deze expositie! Tot 23 september.

Zeg nou zelf, het was vanavond smullen om Geert Wilders na lange tijd weer eens door een goede journalist ondervraagd te zien worden. Hij is kennelijk zo in paniek dat hij zelfs bij het ultralinkse Nieuwsuur en de vuurrode Toine Huys wilde aanschuiven in het kader van de broodnodige damage control. Twee rancuneuze fractieleden zijn vertrokken uit angst voor een lage plaats op de PVV-lijst, we moeten uit Europa en terug naar de gulden. De hardwerkende Nederlander moet niet uitgeknepen worden om de Grieken en de Spanjaarden te spekken. Brussel is onze baas niet, Nederland voor de Nederlanders. Elke vraag leidde tot deze antwoorden. Het was toch een beetje deerniswekkend. Hij had voor de presentatie van het verkiezingsprogramma (zie boven) zijn haar helemaal in de bleek gezet en laten bijknippen, monddroogte lag op de loer en door die messen in zijn rug zat hij als een stijve pop op zijn stoel. Hopenlijk stond Fleur Agema klaar om hem een beetje te masseren, of zouden die bewakers dat inmiddels ook doen?

Nee, dit gaat 'm niet worden de komende weken: de praatclubs op de late avonden over de Tour de France. De lol van VI Oranje is helemaal weg, Wilfred Genee is geen schaduw van zichzelf, de grove grappen en botte lol van Gijp en Derksen en Kraaij en dikke Jan (?) worden node gemist, zelfs door mij. Flauwe rubriekjes met rondemissen en een jolige kok slaan neer als slecht getapt bier. Bij de publieke omroep buikt Mart Smeets (herkenbaar aan een te groot pochet) aan het hoofd van een slaapverwekkende tafel. Opvallend: Bert Wagendorp, één van mijn favoriete columnisten van de Volkskrant, heeft zijn linkse langeharenkapsel laten bijpunten en is nu een keurige jongen met D66-haar. Andere foto graag Volkskrant! Nou, als dat al opvalt, was er verder niet veel te beleven.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ook veel meer van voetbal houd dan van wielrennen. Maar VI Oranje en Studio Sportzomer waren ook voor de niet-fanatieke voetballiefhebbers amusant.

't Wordt een lange zit, deze tour.

Wat was het mooi, de landing op aarde van de astronauten, gisteren. Vooral natuurlijk van 'onze' André Kuipers', die uit de capsule werd gewrongen. Ik moest aan een bevalling denken, al die vroedpersonen die voorzichtig maar met kracht een hulpeloos wezen uit de baarmoeder wrongen. Als een baby werd hij door liefdevolle handen naar een glijbaan geleid en in een zachte stoel gelegd. Met doeken werd zijn gezicht gedept. Hij lachte, natuurlijk (het was immers André), de kuilen in zijn wangen waren er al, maar hij was verder hulpeloos als een baby. Kon niet lopen, voelde zich 'belabberd' maar tevreden. Zo voelt het dus als je maanden gewichtloos in de baarmoeder hebt gedobberd en van een glijbaan in de echte zware wereld komt. Welkom in het leven!

Topambtenaar Jan Stoutenbeek, tot augustus 2009 directeur van het projectbureau Zuidas (Amsterdam) zit sinds zijn vertrek thuis met behoud van zijn volledige salaris. Tot 1 augustus 2014 krijgt hij elke maand een vast en zeker riant bedrag op zijn rekening gestort. Incidenten, verzwakte positie, ruzies, hij moest weg. Wel moest hij beschikbaar blijven voor gemeentelijke klussen. Zo doet hij onder meer 'onderzoek naar de sociaal-economische geschiedenis van de sstad', al heeft dat tot op heden nog niet tot een concreet resultaat geleid.

Nu kan hij een paar keer per jaar met vakantie gaan en werkt hij aan een boek over het godsbesef in de middeleeuwen, een lang gekoesterde wens van hem.

Ik werd op een rare manier vrolijk van dit bericht (uit Het Parool). 
Het is zó Amsterdams, zo onbegrijpelijk, zo krankzinnig ook.